Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ 24 κλαδιά όλο τον κήπο. Οι τρυπίτσες που είχε ανακαλύψει, δεν ήταν μεγαλύτερες από ένα μεγάλο κέρμα η καθεμιά τους, της εξασφάλιζαν, όμως, σπουδαία θέα. Όταν ήταν μικρή, της άρεσε να παρακολουθεί αποκεί μέσα τον μπαμπά της ή τη μαμά της, που την έψαχναν ανάμεσα στα δέντρα. Για τη Σοφία, ο κήπος ήταν ένας ξεχωριστός κόσμος. Από πάντα. Κάθε φορά που διάβαζε στη Βίβλο την ιστορία του Κήπου της Εδέμ, έφερνε στο μυαλό της τη «σπηλιά» της· και σκεφτόταν πόσο όμορφα ένιωθε να κάθεται κρυμμένη και να κοιτάζει τον μικρό της παράδεισο. «Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος;» Όχι, δεν ήξερε. Ήξερε, φυσικά, πως η Γη δεν ήταν παρά ένας μικρός πλανήτης μέσα στο απέραντο Διάστημα. Αλλά το Διάστημα, πώς είχε δημιουργηθεί; Μπορεί, βέβαια, το Διάστημα να υπήρχε από πάντα. Και τότε, δεν χρειαζόταν καμιά απάντηση. Μπορούσε, όμως, κάτι, οτιδήποτε, να υπάρχει από πάντα; Πώς ήταν δυνατόν να υπάρχει κάτι αιώνια; Κάτι μέσα της αρνιόταν να το πιστέψει. Ό,τι υπάρχει, πρέπει να ’χει μια αρχή. Άρα και το Διάστημα από κάτι άλλο φτιάχτηκε, κάπως δημιουργήθηκε. Αν, όμως, το Διάστημα φτιάχτηκε ξαφνικά από κάτι άλλο, τότε αυτό το άλλο θα πρέπει, με τη σειρά του, να φτιάχτηκε από κάτι άλλο, κι αυτό από κάτι άλλο. Η Σοφία καταλάβαινε πως δεν είχε λύσει το πρόβλημα· απλώς, το είχε διώξει λίγο πιο μακριά της. Στο τέλος τέλος, κάτι, κάποτε, θα πρέπει να δημιουργήθηκε από το τίποτα. Αλλά πώς ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο; Μήπως κι αυτή η σκέψη δεν ήταν το ίδιο αδιανόητη με την άλλη, πως, δηλαδή, ο κόσμος υπήρχε από πάντα;
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=