Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ 19 ήξερε να πει με σιγουριά ποια από τις δύο είχε κάνει την ερώτηση: αυτή η ίδια ή η εικόνα της μέσα στον καθρέφτη; Άπλωσε το χέρι της και ακούμπησε τη μύτη του κοριτσιού μέσα στο γυαλί: «Εσύ είσαι εγώ». Απάντηση καμιά. Αναποδογύρισε, λοιπόν, την πρόταση και είπε: «Εγώ είμαι εσύ». Η Σοφία Άμουνδσεν δεν ήταν και πολύ ευχαριστημένη με το παρουσιαστικό της. Άκουγε συχνά τους άλλους να λένε πως είχε όμορφα αμυγδαλωτά μάτια, αλλά αυτό το έλεγαν μόνο και μόνο επειδή είχε μικροσκοπική μύτη και υπερβολικά μεγάλο στόμα. Τα αυτιά της, εξάλλου, παραήταν κοντά στα μάτια της. Αλλά το χειρότερο απ’ όλα ήταν τα μαλλιά της: ολόισια, πράσα. Με τίποτα δεν μπορούσε να τα χτενίσει όπως ήθελε. Ο μπαμπάς τής χάιδευε πότε πότε το κεφάλι και την έλεγε «Το κορίτσι με τα ίσια μαλλιά». Τον ίδιο τίτλο είχε και ένα κομμάτι του Κλοντ Ντεμπισί. Αλλά όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει· ο μπαμπάς της δεν ήταν καταδικασμένος να ’χει, σ’ όλη του τη ζωή, μαύρα, ίσια μαλλιά, που κρέμονταν σαν βρασμένα μακαρόνια ό,τι κι αν τους έκανες. Όλα τα σπρέι, όλες οι μάρκες αφρού για τα μαλλιά, είχαν αποδειχτεί άχρηστα στα μαλλιά της Σοφίας. Υπήρχαν στιγμές που η Σοφία έβρισκε την εμφάνισή της τόσο αλλόκοτη, ώστε αναρωτιόταν μήπως είχε γίνει κανένα λάθος την ώρα που γεννιόταν. Η μαμά της της είχε πει πολλές φορές πως την είχε φέρει στον κόσμο με μια δύσκολη γέννα. Αλλά ήταν, στ’ αλήθεια, η γέννα που έπαιζε πρωταρχικό ρόλο για την εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου; Δεν ήταν παράξενο που δεν ήξερε ποια ήταν; Δεν ήταν φοβερό που δεν μπορούσε να διαλέξει μόνη της την εξω-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=