15 Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ …στο κάτω κάτω της γραφής, κάτι, κάποτε, θα πρέπει να δημιουργήθηκε από το τίποτα… ΗΣοφία Άμουνδσεν γύριζε από το σχολείο. Ένα μέρος της διαδρομής το είχε ήδη διανύσει μαζί με τη Γιόρουν. Συζητούσαν για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η Γιόρουν έλεγε πως το ανθρώπινο μυαλό ήταν ένας πολύπλοκος ηλεκτρονικός υπολογιστής. Η Σοφία δεν ήταν καθόλου σίγουρη γι’ αυτό. Στο κάτω κάτω της γραφής, ο άνθρωπος έπρεπε να είναι κάτι παραπάνω από μηχανή! Ή όχι; Φτάνοντας στο σουπερμάρκετ, οι δρόμοι τους χώριζαν. Η Σοφία έμενε στην άκρη ενός μεγάλου οικοδομικού τετραγώνου όλο μονοκατοικίες και, γυρίζοντας από το σχολείο, είχε να διασχίσει τον διπλάσιο σχεδόν δρόμο από τη Γιόρουν. Το σπίτι της έμοιαζε να βρίσκεται στο τέλος του κόσμου, μια και πίσω από τον κήπο τους δεν υπήρχαν άλλα σπίτια – μονάχα το δάσος. Η Σοφία έστριψε στο στενό Κλοφερφάιεν. Στο τέρμα του σχεδόν, το δρομάκι έκανε μια κλειστή στροφή, που τα παιδιά την έλεγαν «στροφή του καπετάνιου». Μόνο τα Σαββατοκύριακα έβλεπες κόσμο εδώ πέρα. Ήταν μία από τις πρώτες μέρες του Μαΐου. Σε κάμποσους κήπους, άνθιζαν κιόλας κάτω από τα δέντρα οι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=