Οχτώ ντετέκτιβ

A L E X P A V E S I 22 ποιον θα πιστέψουν. Και πώς θα μπορούσα εγώ να τους πείσω για το αντίθετο; Δεν μπορώ ούτε να παραγγείλω έναν καφέ σ’ αυτή τη χώρα». «Αυτή είναι η θεωρία σου; Και πώς πέρασα χωρίς να με δεις, Χένρι; Μπουσουλώντας ανάποδα στο ταβάνι, όπως είπες; Ή έχεις βρει κάτι πιο πειστικό τα τελευταία είκοσι δευτερό- λεπτα;» «Δεν χρειάζεται να βρω τίποτα. Η ερώτηση είναι λάθος». Ο Χένρι σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο. Δεν τη φοβόταν πια. «Είναι αλήθεια ότι ο πάνω όροφος του σπιτιού είναι κλειδω- μένος από παντού. Και ότι ο μόνος τρόπος για να ανεβείς είναι η σκάλα. Και είναι αλήθεια ότι καθόμουν εδώ όλο το απόγευ- μα μετά το φαγητό, αφότου ανέβηκε ο Μπάνι στο δωμάτιό του. Δεν πήγα ούτε στην τουαλέτα. Αλλά είναι επίσης αλήθεια πως όταν γυρίσαμε, ζεσταινόμουν και ήμουν βρόμικος από τον δρό- μο και πήγα να πλυθώ. Σ’ άφησα να κάθεσαι εδώ μόνη, ακρι- βώς εδώ. Και όταν γύρισα, δεν είχες κινηθεί. Μου πήρε γύρω στα εννιά δέκα λεπτά για να πλύνω το πρόσωπο, τον λαιμό και τα χέρια μου. Έλειψα τόσο λίγο που σχεδόν το ξέχασα. Αλλά πόση ώρα χρειάζεται για να καρφώσεις ένα μαχαίρι στην πλά- τη κάποιου;» «Αυτό έγινε πριν από ώρες». «Πριν από τρεις ώρες. Και πόση ώρα νομίζεις ότι είναι νεκρός; Το αίμα έχει φτάσει στον διάδρομο». «Μόλις είχαμε μπει μέσα. Ο Μπάνι μόλις είχε ανεβεί πάνω. Δεν θα είχε κοιμηθεί καν». «Ναι, αλλά ήταν τόσο μεθυσμένος ώστε δεν είχε σημασία. Μόλις έπεσε μπρούμυτα στο κρεβάτι, ήταν τελείως ανυπερά- σπιστος». «Αυτό είναι λοιπόν; Με κατηγορείς ότι τον σκότωσα εγώ;» Ο Χένρι χαμογέλασε, περήφανος με τη λογική του. «Ακριβώς».