O U T 27 «Γύρω στα πέντε εκατομμύρια» είπε η Γιαϊόι χαμηλώνοντας τη φωνή της σε ψίθυρο. Η Κουνίκο ξεροκατάπιε και για μια στιγμή φάνηκε σχεδόν σαν να ζήλευε. «Φοβερό» ψέλλισε ύστερα. «Και χτες το βράδυ με χτύπησε». Με τη θυμωμένη έκφραση που η Μασάκο είχε δει και νωρίτερα στο πρόσωπό της, η Γιαϊόι ανασήκωσε την μπλούζα της και αποκάλυψε τη μελανιά. Η Γιόσι και η Κουνίκο αντάλλαξαν βλέμματα. «Είμαι σίγουρη πως θα το ’χει μετανιώσει τώρα» είπε η Γιόσι σε διαλλακτικό τόνο. «O άντρας μου κι εγώ τσακωνόμασταν συνέχεια, ήταν βίαιος, με έδερνε. O δικός σου όμως δεν είναι τέτοιος, σωστά;» «Δεν ξέρω πια» είπε η Γιαϊόι τρίβοντας το στομάχι της. Έξω είχε φωτίσει ήδη. Η μέρα έμοιαζε να ξημερώνει ολόιδια με την προηγούμενη, ζεστή και γεμάτη υγρασία. Η Γιόσι και η Γιαϊόι, που πηγαινοέρχονταν στη δουλειά με ποδήλατο, αποχαιρετήθηκαν μπροστά από το εργοστάσιο και η Μασάκο με την Κουνίκο κατευθύνθηκαν προς το πάρκινγκ. «Δεν έβρεξε αρκετά φέτος» είπε η Μασάκο ενώ προχωρούσαν. «Πιθανόν να έχουμε λειψυδρία» είπε η Κουνίκο κοιτώντας ψηλά τον μολυβένιο ουρανό. Το πρόσωπό της ήταν γεμάτο λαδιές από τη δουλειά. «Αν συνεχίσει έτσι…» συμφώνησε η Μασάκο. «Τι πιστεύεις ότι θα κάνει η Γιαϊόι;» ρώτησε η Κουνίκο κι ύστερα χασμουρήθηκε. Η Μασάκο ανασήκωσε τους ώμους της. «Αν ήμουν στη θέση της, θα τον χώριζα. Κανένας δεν θα την κατηγορήσει αφού αυτός έφαγε όλες τις οικονομίες τους». «Μάλλον» μουρμούρισε η Μασάκο, αλλά της πέρασε από τον νου ότι τα παιδιά της Γιαϊόι ήταν ακόμη μικρά, άρα δεν ήταν τόσο απλό όσο το παρουσίαζε η Κουνίκο. Όλες θα γύριζαν στα σπίτια τους, αλλά ίσως δεν ήταν μόνο η Μασάκο που δεν ήξερε πια πού ήταν αυτό. Συνέχισαν αμίλητες μέχρι το πάρκινγκ.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=