Όσα δεν θέλω να πω

Ο Σ Α Δ Ε Ν Θ Ε Λ Ω Ν Α Π Ω 15 «Ζητώ συγγνώμη, κύριε πρόεδρε» είπε ο συνήγορός του, ανακατεύοντας τα χαρτιά του. Ο γραμματέας έβγαλε έναν θεατρικό αναστεναγμό. Το όλο πράγμα ήταν σκέτη παράσταση, κάτι που ο Ρέμπους είχε συ- νειδητοποιήσει πολλές δεκαετίες νωρίτερα. Ή, μάλλον, ήταν παράσταση για τους διάφορους εμπλεκόμενους επαγγελματίες. Κάθε άλλο παρά παράσταση ήταν για όλους τους άλλους. «Βρισκόμαστε στο σημείο της διαδικασίας στο οποίο θα μας ενημερώσετε αν ο κατηγορούμενος σκοπεύει να δηλώσει αθώος ή ένοχος» επέπληξε ο πρόεδρος τον συνήγορο του Ρέ- μπους. Ο Ρέμπους κοίταξε προς την υπερασπιστική ομάδα του: τον πρεσβύτερο δικηγόρο και τη βοηθό του με τις χαζές περούκες τους, εκείνη με μαύρο κλασικό κοστούμι. Ο πρεσβύτερος δικη- γόρος φορούσε τη γνωστή μεταξωτή μαύρη ρόμπα και ένα είδος λευκού γιακά που ο Ρέμπους ήξερε τώρα ότι ονομαζόταν φραμπαλάς, αν και κανείς δεν ήξερε γιατί, αφού ο γιακάς αποτελείτο από δύο σταυρωτές λευκές λωρίδες. Του φαίνο- νταν σχετικά άγνωστοι, όπως ήταν πράγματι, παρότι τους συ- ναντούσε συχνά τις τελευταίες βδομάδες και μέρες. Το πρό- σωπο της νεότερης δικηγόρου ήταν ανέκφραστο, ίσως σκεφτό- ταν τα ψώνια που έπρεπε να κάνει κατά την επιστροφή στο σπίτι ή τα αθλητικά ρούχα που έπρεπε να ετοιμάσει στο παι- δί της για την επόμενη μέρα στο σχολείο. «Κύριε Μπάρτλεμπι;» τον ενθάρρυνε ο πρόεδρος. Στον Ρέμπους άρεσε η όψη του. Έμοιαζε με τύπο που θα σε κερνού- σε ένα καλό ουίσκι, ανεξαρτήτως του ποιος ήσουν. Ο πρεσβύ- τερος δικηγόρος κούνησε το κεφάλι του καταφατικά, ικανο- ποιημένος με ό,τι ήταν αυτό που κοιτούσε. Έγλειψε τα χείλη του. Άνοιξε το στόμα του για να μιλήσει. Ο Ρέμπους δεν μπόρε- σε να μην τον μιμηθεί, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα από τον γλυκό αέρα του Εδιμβούργου…

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=