Όσα δεν θέλω να πω

11 Ο Τζον Ρέμπους είχε βρεθεί στο δικαστήριο πολλές φορές, αλλά αυτή ήταν η πρώτη του φορά στο εδώλιο του κατη- γορούμενου. Όσο γινόταν η ανάγνωση του κατηγορητηρίου για χάρη των ενόρκων, ο Ρέμπους κοιτούσε τον χώρο γύρω του. Η ζωή δεν είχε επανέλθει ακόμη στο φυσιολογικό μετά τον κό- βιντ. Εκτός από τον δικαστή και τον Ρέμπους, όλοι οι άλλοι φορούσαν μάσκα και υπήρχαν παντού κάμερες και οθόνες. Οι ένορκοι στεγάζονταν αλλού, σ’ έναν κινηματογράφο στη Λό- διαν Ρόουντ, ως μέτρο υγειονομικής πρόληψης. Μπορούσε να τους δει μέσω μιας από τις μεγάλες οθόνες, όπως μπορούσαν να τον δουν κι αυτοί. Προσπάθησε να θυμηθεί την πρώτη φορά που είχε καταθέ- σει ως μάρτυρας σε δίκη, αλλά δεν μπορούσε. Θα πρέπει να ήταν τη δεκαετία του ’70, σχεδόν πριν από μισό αιώνα. Οι δικηγόροι, οι δικαστικοί γραμματείς και ο δικαστής πιθανότα- τα είχαν την ίδια εμφάνιση. Σήμερα ο Ρέμπους περιστοιχιζόταν από δύο ένστολους, όπως γινόταν και τότε. Μια φορά που ήταν στο έδρανο του μάρτυρα, ο κατηγορούμενος είχε δοκιμάσει να πεταχτεί από το εδώλιο για να τον χτυπήσει και ένας από τους φρουρούς τον είχε σύρει πίσω. Πώς ήταν το όνομα του κατη- γορούμενου; Κοντός κι αδύνατος, με σγουρά μαλλιά. Άρχιζε από Μ, ίσως. Αχ, άραγε η μνήμη όλων των ανθρώπων αρχίζει να χάνεται σταδιακά; Δεν ήταν μόνο η δική του, ε; Αυτό είχε σχέση με την ηλικία, όπως η ΧΑΠ, που σήμαινε ότι του επέ- τρεπαν να έχει στην τσέπη του μια συσκευή για εισπνοές μαζί με την προστατευτική μάσκα του. Αναρωτήθηκε τι να έκανε ο σκύλος του. Η κόρη του, η Σα- μάνθα, είχε πάρει τον Μπρίλο στο σπίτι της. Η εγγονή του Ρέμπους λάτρευε τον ημίαιμο. Χαιρόταν που η παρουσία κοι- νού στο ακροατήριο δεν επιτρεπόταν κι έτσι δεν χρειάστηκε

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=