Όσα δεν θέλω να πω
Ο Σ Α Δ Ε Ν Θ Ε Λ Ω Ν Α Π Ω 31 μπράτσα του αμαξιδίου. Οι δύο άντρες κοιτάχτηκαν επίμονα, σιωπηλοί για πολλή ώρα. Ύστερα σήκωσε το σώμα του και κούνησε αργά το κεφάλι του. «Θα το σκεφτώ» είπε, βαδίζοντας προς την πόρτα. Ο Κάφερτι έμεινε να κοιτάζει το παράθυρο. Σε πέντε λεπτά περίπου, θα μπορούσε να βάλει το μάτι του στο τηλεσκόπιο και να παρακολουθήσει τον Ρέμπους να διασχίζει το Μέντοους. Άκουσε την εξώπορτα να κλείνει και ένιωσε τον Άντριου πίσω του, να περιμένει οδηγίες. «Τσάι, μάλλον» είπε. «Βαρύ και κατάμαυρο». «Δεν μου άρεσε αυτός» σχολίασε ο Άντριου. «Πιάνεις σωστά τον χαρακτήρα του άλλου. Αλλά μάλλον ούτε εμένα θα με συμπαθούσες αν δεν πλήρωνα για το προ- νόμιο αυτό. Αν και, με όσα μαθαίνεις, θα έπρεπε κανονικά να σου χρεώνω δίδακτρα». Ο Κάφερτι μετακίνησε το αμαξίδιό του προς τη βιβλιοθήκη. Ο Ρέμπους είχε πάρει τον φάκελο, φυσικά και τον είχε πάρει. Ικανοποιημένος, πλησίασε στο χαμηλό τραπεζάκι και ανακά- τεψε τα γράμματα που βρίσκονταν εκεί. Υπήρχε ένας φάκελος A4, με γνωστό λογότυπο στην πάνω αριστερή γωνία: Μεσιτικό Γραφείο ΜΤζΚ . Οι μαλάκες οι τσίπηδες χρησιμοποιούσαν ακό- μη τα επιστολόχαρτα με τα δικά του αρχικά. «Τι σκατά είναι αυτό;» μουρμούρισε, ανοίγοντας τον φά- κελο. Στο εσωτερικό υπήρχε μόνο ένα σκέτο χαρτί, εκτύπωση μιας θολής φωτογραφίας. Το προφίλ ενός άντρα, τραβηγμένο από το κατώφλι ενός καθιστικού. Ο Κάφερτι κοίταξε το πίσω μέρος της φωτογραφίας και τον φάκελο: Τίποτε άλλο. Ο Άντριου στεκόταν πίσω του. «Ποιος είναι αυτός;» ρώτησε. «Δεν έχω την παραμικρή γαμημένη ιδέα», είπε ο Κάφερτι. Και το εννοούσε. Ο άντρας τού ήταν τελείως άγνωστος. Το καθιστικό όμως… Αυτό ήταν άλλη ιστορία.
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=