Όσα δεν θέλω να πω

21 1 Ο ι παμπ άνοιγαν πάλι, κι αυτή τη φορά χωρίς την ανάγκη να υπογράψεις μπαίνοντας και να παραγγείλεις από το τραπέζι σου. Το να στέκεσαι στην μπάρα έμοιαζε νεωτερισμός, παρότι το βλέμμα σου έπιανε το μπουκάλι με το αντισηπτικό για τα χέρια στη γωνία ή δίπλα στην πόρτα, και το QR code για την ιχνηλάτηση ή το παλιομοδίτικο ντοσιέ όπου έγραφες ένα όνομα, οποιοδήποτε όνομα, κι ένα τηλέφωνο επικοινωνίας – οποιοδήποτε τηλέφωνο. Ο Ρέμπους ακόμη δεν είχε ιδέα πώς λειτουργούσε το QR code. Μια στο τόσο, ένας σοφότερος πε- λάτης ή κάποιος από το προσωπικό του μπαρ προσπαθούσε να του δείξει, αλλά η πληροφορία ήταν σαν πέτρα που άγγιζε την επιφάνεια του μυαλού του και σύντομα βούλιαζε, για να μην την ξαναβρεί ποτέ. Η παμπ όπου βρισκόταν σήμερα ήταν στην Μπρούαμ Πλέις. Είχε πάει βόλτα τον Μπρίλο στο πάρκο του Μπρούντσφιλντ, κάτω από τον χλωμό χειμωνιάτικο ήλιο που μάκραινε τις σκιές του σκύλου και του ιδιοκτήτη του. Στη Μέλβιλ Ντράιβ επικρα- τούσε η συνήθης κυκλοφοριακή συμφόρηση και αρκετοί φοι- τητές χρησιμοποιούσαν τα μονοπάτια. Υπέθεσε ότι το πανεπι- στήμιο λειτουργούσε πάλι κανονικά. Τα πράγματα ήταν πολύ ήσυχα για λίγο, και ο Ρέμπους είχε βρεθεί σε περιορισμό κατ’ οίκον μαζί με τη ΧΑΠ του, μέχρι που ξεκίνησε το πρόγραμμα των εμβολιασμών. Αλλά τώρα ήταν ελεύθερος άνθρωπος, με την απαραίτητη φαρμακευτική ενίσχυση για να πάρει πάλι μπρος. Τέρμα οι συναντήσεις εξ αποστάσεως με την κόρη και την εγγονή του, εκείνες από τη μια μεριά της πόρτας του κή-

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=