Ώρα για τακτοποίηση στο σπίτι!

15 συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή τους. Για παρά- δειγμα, η συνειδητή κατανάλωση (βλ. σελ. 45). Εδώ υπάγεται και το ερώτημα τι ακριβώς σημαίνει στην πράξη η βιωσιμότητα και πώς μπορεί κάποιος να συνεισφέρει στη μικρότερη δυνατή δαπάνη φυσι- κών πόρων. Τελικός στόχος είναι βέβαια η συνειδητότητα στη σχέση μας με τα αντικείμενα αλλά και με τον εαυτό μας. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ εκτίθενται σε αμέτρητα ερεθίσματα, τα οποία χειρίζονται πιο άνετα από ό,τι οι γονείς τους – ενδεικτικό το πα- ράδειγμα της ψηφιακής τεχνολογίας. Κι όμως, η κατάσταση αυτή τα αγχώνει, έστω και ασυνείδητα. Ένα σημαντικό διορθωτικό μέτρο είναι να τα στρέ- ψει κανείς προς την αρχή του «λίγα και καλά», προς το ερώτημα «τι πραγματικά χρειάζομαι;». Τι είναι στ’ αλήθεια σημαντικό για μένα; Και όλο αυτό ξεκι- νάει από μικρή ηλικία: Το mp3 player που έχουν τα παιδιά και παίζει ψηφιακά πολλά διαφορετικά τρα- γούδια μπορεί να γίνει κουραστικό για αυτά – ειδικά όταν οι γονείς τα βάζουν να επιλέγουν διαφορετικό τραγούδι κάθε βράδυ. Οι ενήλικες υποτιμούν το στρες που δημιουργεί η «κοινωνία των πολλαπλών επιλογών», όπως την αποκαλούν οι κοινωνιολόγοι, μια κοινωνία που δεν ικανοποιείται ποτέ, καθώς είναι πάντα προσανατολισμένη στην αναζήτηση του καλύτερου. Φυσικά και είναι καλό να ακούγεται η γνώμη των παιδιών, αρκεί αυτό να μην τα επιβαρύ- νει. Οι αγαπημένες καθημερινές τελετουργίες είναι σημαντικότερες από την ελευθερία επιλογών. Για παράδειγμα, το αγαπημένο τραγούδι που βάζουμε όταν κλείνουμε το φως και μας βοηθάει να αποκοι- μηθούμε έχει αξία για μας. Και δεν πειράζει αν είναι πάντα το ίδιο, αλλού βρίσκεται η ουσία. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ «τι πραγματικά χρειάζομαι;» έρχε- ται όταν τα παιδιά μεγαλώσουν λίγο – και μάλιστα το θέτουν ριζοσπαστικότερα και συνεπέστερα από τους μεγάλους. Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι πρόκει- ται για επιλογές που αφορούν το μέλλον τους. Τα παιδιά ενδιαφέρονται να γνωρίσουν ποιες πρώτες ύλες υπάρχουν στα παιχνίδια ή τα ρούχα τους, πόσα απορρίμματα μπορούν να παραχθούν από αυτά και