ΟΠΩΣ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ 21 παρακολουθήσει πολλές φορές στα κλεφτά τον άντρα στον πάγκο των μεταχειρισμένων, από κάποιο τραπέζι της καφετέριας ή με την άκρη του ματιού της καθώς χάζευε στα ράφια. Ήταν όμορφος, αλλά με έναν τρόπο που υποδείκνυε ότι στην πραγματικότητα ο ίδιος το αγνοούσε – περνούσε μονίμως αφηρημένα το χέρι του στα μαλλιά του, αφήνοντάς τα παιχνιδιάρικα ατημέλητα. Απ’ ό,τι μπορούσε να δει η Έιπριλ, φαινόταν ήσυχος και ευγενικός, και άνθρωπος που θα μπορούσε να έχει αίσθηση του χιούμορ. Της άρεσε ο τρόπος που γελούσε με τα αστεία των συναδέλφων του: το γέλιο του δεν ήταν τρανταχτό σαν χάχανο, αλλά απαλό και βραχνό σαν υπόκωφο καμπάνισμα, και συχνά ακουγόταν ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μετά από εκείνο των υπολοίπων. Δεν φορούσε βέρα και δεν φαινόταν να τον συνδέει κάτι ιδιαίτερο με κάποια από τις συναδέλφους του στο βιβλιοπωλείο, τουλάχιστον απ’ ό,τι έβλεπε η Έιπριλ. Φυσικά, δεν είχε ιδέα αν αυτές οι εντυπώσεις της ήταν ορθές (ο τύπος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι γκέι, ή σοβαρά δεσμευμένος με κάποιο πολύ εντυπωσιακό άτομο, ή μέγας κόπανος, ή και τα τρία μαζί), ή αν θα καλωσόριζε με τον οποιονδήποτε τρόπο την προσέγγισή της. Ο μοναδικός τρόπος όμως να το μάθει ήταν να τον πλησιάσει, και η Έιπριλ πίστευε πως το παιχνίδι με το γράμμα, σε αντίθεση με την ευθεία προσέγγιση, ίσως του κέντριζε περισσότερο το ενδιαφέρον. Ε, τουλάχιστον αυτό πίστευε χθες και τώρα ήταν πολύ αργά για να το πάρει πίσω. Η Έιπριλ έκλεισε το λάπτοπ της ολοκληρώνοντας τη δουλειά της, εξέτασε την πιθανότητα διάφορων περισσευ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=