Ομήρου Ιλιάδα του Μιχάλη Γκανά

26 Θα πάω στον Όλυμπο να βρω τον Νεφεληγερέτη μόλις απ’ τους Αιθίοπες γυρίσει χορτασμένος και θα του πω τον πόνο σου και το παράπονό σου. Σε δώδεκα μερόνυχτα εμείς τα ξαναλέμε. Έχω ένα προαίσθημα πως θα μ’ ακούσει ο Δίας. Η Θέτις έκανε βουτιά και χάθηκε στο κύμα κι ο Αχιλλέας θυμήθηκε την κόρη που ποθούσε καλλίζωνη, βαθύκολπη κι η μέση δαχτυλίδι. Πόνος βαθύς τον έσκισε απ’ την καρδιά ως τη φτέρνα. Κι ενώ αυτά συνέβαιναν, το γρήγορο καράβι του Οδυσσέα έφτανε στης Χρύσας το λιμάνι. Αφού σιγούρεψαν καλά πανιά, σχοινιά και ξάρτια, εβγάλανε τα σφάγια που ’χαν για τη θυσία, για να τιμήσουν τον Θεό, να τον εξευμενίσουν τον εκηβόλο Απόλλωνα, που τον φωνάζουν Φοίβο. Ο Οδυσσέας συνόδευσε ως τον βωμό την κόρη και την παρέδωσε ευθύς στα χέρια του πατρός της. Εκείνος την αγκάλιασε και δάκρυσε ο καημένος και ευχαρίστησε θερμά τον Φοίβο από καρδίας

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=