OI ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ 30 Προερχόμενος από την Αίγυπτο, επρόκειτο νωρίς το πρωί να κάνει σύντομη στάση στο αεροδρόμιο του Ελληνικού ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Ρεημόν Μπαρ, ο οποίος, σε αντίθεση προς τον πρόεδρό του, ήταν εξαιρετικά επιφυλακτικός προς την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Και ο Καραμανλής ήθελε την επικουρία του διοικητή της Αγροτικής Τράπεζας, προκειμένου να πειστεί ο Γάλλος πολιτικός πως η ελληνική είσοδος στην κοινότητα δεν αποτελούσε απειλή για τα συμφέροντα των Γάλλων αγροτών, αφού αυτή η ανησυχία αποτελούσε τη βασική αιτία των επιφυλάξεών του! Σημειωτέον, μάλιστα, πως εξίσου επιφυλακτικός, και για τον ίδιο λόγο με τον Μπαρ, ήταν και ο προκάτοχός του στο πρωθυπουργικό αξίωμα, Ζακ Σιράκ, ο οποίος επιπρόσθετα ήταν τότε ο –πρώτος εκλεγμένος μετά το 1875– δήμαρχος Παρισιού, κυρίως όμως ο ηγέτης της μεγαλύτερης, της «γκωλλικής», συνιστώσας της προεδρικής πλειοψηφίας του Ζισκάρ, κάτι που σήμαινε πως ο λόγος και οι ενστάσεις του είχαν μεγάλη βαρύτητα… Έτσι, επιδιωχθείσες με τόση στοχοπροσήλωση, οι προσπάθειες του Καραμανλή τελεσφόρησαν, παρά την υστερική και μίζερη εναντίωση στην πολιτική και τον προσανατολισμό αυτόν όλων σχεδόν –συγκεκριμένα όλων, πλην του Κέντρου και της ανανεωτικής/«κύρκειας» αριστεράς, δηλαδή του ΚΚΕ Εσωτερικού– των αντιπολιτευτικών δυνάμεων της εποχής. («Τα πάντα ρει» στην πολιτική ωστόσο: Κάποιες εκ των τότε ανθιστάμενων κομματικών οντοτήτων, αργότερα, ζήτησαν τη …συνταγματική κατοχύρωση του «ανήκειν» της
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=