Οι Φύλακες των Χαμένων Πόλεων 5: Πολικός Αστέρας

18 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ τα σκούρα μαλλιά από το μέτωπό του. «Έλα, πάμε. Είμαι σίγουρος ότι ο Ντεξ και η Μπιάνα έχουν βαρεθεί να μας περιμένουν». «Πού πήγε η Γκρίζελ;» ρώτησε ο Σάντορ όταν γύρισαν να φύγουν. «Υποτίθεται ότι πρέπει να βρίσκεται στο πλευρό σου». «Εδώ είμαι» ακούστηκε μια βαθιά γυναικεία φωνή και ένα λυγερό γκρίζο γκόμπλιν με ολόσωμη εφαρμοστή φόρμα πρόβαλε από τις σκιές σαν να ήταν ένα μ’ αυτές. Η σωματοφύλακας του Φιτζ ήταν εξίσου ψηλή με τον Σάντορ, αλλά πολύ πιο λεπτή και όσος όγκος τής έλειπε, τόση χάρη και ικανότητα να περνά απαρατήρητη διέθετε. «Τ’ ορκίζομαι» είπε χτυπώντας μαλακά τον Σάντορ στη μύτη. «Παραείναι εύκολο να σε γελάσω». «Οποιοσδήποτε μπορεί να κρυφτεί μέσα σ’ αυτό το χάος» είπε ξεφυσώντας ο Σάντορ. «Και δεν είναι ώρα για παιχνίδια τώρα!» «Πάντα είναι ώρα για παιχνίδια». Η Γκρίζελ τίναξε τη μακριά αλογοουρά της με τρόπο που έμοιαζε σχεδόν με… Φλερτ ήταν τώρα αυτό; Πρέπει να το παρατήρησε και ο Σάντορ, γιατί το γκρίζο δέρμα του πήρε μια ρόδινη απόχρωση. Ξερόβηξε και στράφηκε στη Σόφι. «Στην τραπεζαρία δε θα πηγαίναμε;» Εκείνη ένευσε καταφατικά και ακολούθησε τον Φιτζ στους δαιδαλώδεις διαδρόμους, ενώ οι πολύχρωμοι κρυστάλλινοι τοίχοι λαμπύριζαν στην απογευματινή λιακάδα. Η τραπεζαρία ήταν στον δεύτερο όροφο της πενταώροφης γυάλινης πυραμίδας του σχολείου, η οποία βρισκόταν στο

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=