Οι Φύλακες των Χαμένων Πόλεων 5: Πολικός Αστέρας

17 ΠΟΛΙΚΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ βγάλουν έτσι. Αλλά δες αυτό. Προσπάθησε να ανοίξεις τη σκέψη σου σε μένα και μετά κάνε αυτό». Ο Φιτζ άπλωσε τα χέρια με τις παλάμες προς τα πάνω και περίμενε να κάνει το ίδιο και εκείνη. Μόλις το έκανε, από τα δαχτυλίδια αναδύθηκε μια ζεστασιά στο δέρμα της και τα χέρια τους ενώθηκαν απότομα σαν μαγνήτες. «Είναι φτιαγμένα από ρουμινίτη» είπε ο Φιτζ «ο οποίος αντιδρά στη νοητική ενέργεια. Δεν αλλάζει τίποτε, αλλά θα μας δείχνει πότε είναι συνδεδεμένος ο νους μας, και σκέφτηκα πως θα βοηθούσε να συγκεντρωθούμε και…» Η φωνή του έσβησε. «Τα σιχαίνεσαι, έτσι δεν είναι;» «Όχι βέβαια!» Για την ακρίβεια, της άρεσαν λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Προσπαθούσε απλώς να μην το δείξει. Υπήρχαν πολλά παιδιά τριγύρω που τους κοιτούσαν. Και ψιθύριζαν. Και χαχάνιζαν. Ο Φιτζ γύρισε τις παλάμες και τα δαχτυλίδια αποχωρίστηκαν. «Έπρεπε μάλλον να προτιμήσω το μενταγιόν που μου έδειξε η Μπιάνα. Έχεις όμως τόσα μενταγιόν – και το τελευταίο που πήρες…» Άφησε μισοτελειωμένη τη φράση του. Θα έπρεπε να αναφέρει τον Κίφι αν το έκανε. «Χαίρομαι που μου πήρες αυτά. Σοβαρά μιλάω. Είναι τα αγαπημένα μου» είπε και έδειξε τα αρχικά του. Ο Φιτζ τής χάρισε άλλο ένα χαμόγελο και απομάκρυνε

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=