Οι Φύλακες των Χαμένων Πόλεων 7: Επικίνδυνες αναμνήσεις

21 ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ «Να και μία φορά που συμφωνώ με την πριγκίπισσα των ογκρ» σχολίασε ο Σάντορ. Η Σόφι αναστέναξε. «Τότε μάλλον είναι καλό που δε χρειάζεται να πάρω εγώ την απόφαση». «Είναι» συμφώνησε ο Κίφι. «Γιατί είμαι σίγουρος πως ο Φιτζ θα πάθει κρίση έτσι και το Συμβούλιο ρίξει στον Άλβαρ κάτι λιγότερο από ισόβια». Η σκέψη έκανε τη Σόφι να ζαρώσει. Τα ξωτικά αποκαλούσαν τη διάρκεια ζωής τους «απεριόριστη», αφού μέχρι στιγμής κανείς δεν είχε πεθάνει ποτέ από γηρατειά. Αν εκπληρωνόταν, λοιπόν, η επιθυμία του Φιτζ, ο Άλβαρ θα έμενε φυλακισμένος για χιλιάδες χρόνια – μπορεί και εκατομμύρια. Και δεν ήταν απλώς μικρό και πνιγηρό το κελί του. Ήταν θαμμένο στη μέση ενός δυσώδους έλους, που μύριζε χειρότερα κι από ανάσα δαιμονάκου. Ο Κίφι πήγε πάλι κοντά της και έσκυψε να της ψιθυρίσει. «Καταλαβαίνω τι εννοείς, Φόστερ. Υποτίθεται ότι είναι πιο εύκολο να τιμωρείς τους κακούς – και πολύ πιο διασκεδαστικό». «Ναι» είπε σιγά η Σόφι. «Ήμουν τόσον καιρό οργισμένη με τον Άλβαρ, που δε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι θα κατέληγα να τον λυπηθώ». «Καιαιαιαιαιαιαιαι να γιατί θα κάνουμε ώρες να φύγουμε από εδώ» κλαψούρισε η Ρο. «Μπα, είμαι σίγουρος ότι το Συμβούλιο έχει πάρει ήδη την απόφασή του» της είπε ο Κίφι. «Απλώς θα δώσει μία καλή παράσταση για τους Βάκερ». «Βάζεις στοίχημα;» Το χαμόγελο της Ρο έδειχνε επικίνδυνο όταν πρόσθεσε: «Εγώ λέω ότι θα μείνουμε εδώ μέχρι να δύσει ο ήλιος. Κι αν έχω δίκιο, θα πρέπει να φορέσεις αρματωσιά ογκρ στο σχολείο αντί για τη στολή σου».

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=