Οι Φύλακες των Χαμένων Πόλεων 7: Επικίνδυνες αναμνήσεις

12 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ ξέρουν όλα, να τσακώνονται μεταξύ τους» γκρίνιαξε η Ρο, ενώ στριφογυρνούσε ένα από τα κοντά της κοτσιδάκια, που είχε πρόσφατα βάψει στο ίδιο έντονο ροζ χρώμα που είχαν και τα γαμψά της νύχια. «Σχεδόν εύχομαι να ήμουν ακόμη στο κρεβάτι. Σοβαρά τώρα, ποιανού ήταν η φαεινή ιδέα να έχετε δώδεκα Συμβούλους;» Η Σόφι μπήκε στον πειρασμό να πει ότι ήταν πολύ πιο ισορροπημένο σύστημα από το να έχεις έναν μόνο βασιλιά, διψασμένο για εξουσία. Αφού όμως η Ρο ήταν η κόρη του φοβερού και τρομερού ηγέτη των ογκρ –και η συμμαχία των ξωτικών με τα ογκρ είχε κλονιστεί αρκετά όταν παραλίγο να σκοτώσουν οι Αθέατοι τη Ρο κατά την επίθεσή τους στην Ατλαντίδα–, αποφάσισε πως θα ήταν πιο έξυπνο να αποφύγει τη συγκεκριμένη συζήτηση. Ειδικά όταν το Συμβούλιο των ξωτικών κάθε άλλο παρά τέλειο ήταν. Στράφηκε στους δώδεκα θρόνους που ήταν στολισμένοι με πετράδια και βρίσκονταν σε μία μεγάλη εξέδρα στο μπροστινό μέρος της αστραφτερής πράσινης αίθουσας. Καθένας από αυτούς ήταν διακοσμημένος έτσι, που να αντικατοπτρίζει το στιλ και το γούστο του Συμβούλου που έφερε στην κορυφή το όνομά του: Κλαρέτ, Βέλια, Αλίνα, Τέρικ, Λιόρα, Έμερι, Όραλι, Ραμίρα, Ντάρεκ, Νόλαντ, Ζαρίνα και Μπρόντε. Κάποιους η Σόφι τους ήξερε καλύτερα από άλλους, ενώ υπήρχαν και κάνα δυο που είχε καταλήξει να εμπιστεύεται. Αλλά ποτέ δε θα σταματούσε να εύχεται να υπήρχε ακόμη ένας απλός, στιβαρός θρόνος για τον Σύμβουλο Κένρικ. Ήταν καλός ο Κένρικ. Κι αστείος. Κι ένας από τους πιο πιστούς υποστηρικτές της. Και θα ήταν ακόμη ζωντανός αν δεν ήταν εκείνη. Προσπάθησε να μην αφήνει τον εαυτό της να το σκέφτεται,

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=