11 ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ παρά στο δικό της. Είχε βάλει κι εκείνο το μολύβι με τις χρυσές νιφάδες που η Μπιάνα τής έλεγε ότι θα αναδείκνυε τις λάμψεις των καστανών ματιών της, παρόλο που η ίδια απεχθανόταν να προσελκύει περισσότερη προσοχή στο μοναδικό για ξωτικό χρώμα τους. «Τι;» ρώτησε η Σόφι και σκούπισε το δέρμα κάτω από τις βλεφαρίδες της, όταν πρόσεξε ότι την κοιτούσε επίμονα ο Κίφι. «Μουτζουρώθηκα;» «Όχι, Φόστερ. Είσαι… τέλεια». Κοκκίνισε μόλις άκουσε τον παράξενο τόνο στη φωνή του, ενώ ευχήθηκε να μην το είχε κάνει, όταν της χάρισε το χαρακτηριστικό αυτάρεσκο χαμόγελό του. «Είπε και σε σένα ο Άλντεν να έρθεις για ηθική συμπαράσταση;» ρώτησε και κοντοστάθηκε στο κέντρο της αίθουσας μόλις συνειδητοποίησε ότι δεν ήξερε ποιες από τις εκατοντάδες θέσεις ήταν οι δικές τους. Το χαμόγελό του έσβησε. «Ναι. Είπε πως θα χρειαζόταν έναν φίλο σήμερα ο Φιτζ». «Σιγά μην είπε μόνο αυτό» μουρμούρισε η Ρο. «Χαλάρωσε, Φόστερ» είπε ο Κίφι και αγριοκοίταξε τη Ρο, ενώ αμέσως μετά έδειξε τη ρυτίδα που είχε σχηματιστεί ανάμεσα στα φρύδια της Σόφι. «Δε χρειάζεται να μου ζαρώνεις τα μούτρα. Δεν τρέχει τίποτα. Απλώς ο Άλντεν… ανησυχεί πώς θα το πάρει ο Φιτζ». «Κι εγώ το ίδιο» ομολόγησε η Σόφι. Ο θυμός γινόταν συχνά το δεκανίκι του Φιτζ σε καταστάσεις συναισθηματικά φορτισμένες – και τίποτα δεν ξυπνούσε περισσότερο το μένος του όσο ο προδότης μεγαλύτερος αδερφός του. «Ναι, πάντως εγώ τώρα είμαι αναγκασμένη να κάτσω να ακούω ένα μάτσο φαντασμένα ξωτικά, που το παίζουν ότι τα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=