12 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 «Περίμενε, Ρόμπερτ!» Η μαμά με ακολούθησε στον διάδρομο και μου έκανε νόημα να μπω γρήγορα στο δωμάτιό της. «Πρέπει να φύγω για το σχολείο» διαμαρτυρήθηκα. «Ήδη έχω αργήσει! Ο Αντάρας μασούλησε τα παπούτσια μου και έκανα μια ώρα να βρω τα παλιά μου αθλητικά». Ο σκύλος μου, αόρατος για τους κανονικούς ανθρώπους, κούνησε χαρούμενος την ουρά του λες και είχε επιτελέσει ένα εκπληκτικό κατόρθωμα. Στο κάτω κάτω με είχε βοηθήσει κι εκείνος στο ψάξιμο. «Θα προλάβεις». Η μαμά τράβηξε με φόρα ένα μοβ μεταξωτό μαντίλι πάνω από μια μαύρη γυαλιστερή σφαίρα. Αναστέναξα από μέσα μου. Εδώ και λίγο καιρό, η μαμά είχε αποκτήσει νέο χόμπι: κάτι θολές, ακαθόριστες προφητείες για το μέλλον. Εγώ, ο παππούς και ο μπαμπάς δεν το αντέχαμε με τίποτα. Μόνη εξαίρεση αποτελούσε ο ξάδερφος-φάντασμα που είχα, ο Λορέντζο. Είχε ενθουσιαστεί με τις προφητείες της μαμάς, δεν τις χόρταινε. «Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι θα δουν το μέλλον με τη βοήθεια μιας απλής γυάλινης σφαίρας» απόρησε η μαμά.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=