Νυχτερινός πράκτορας

M A T T H E W Q U I R K 14 Πάντα ακολουθούσε με προσοχή τους κανόνες, με την ελπίδα πως θα τον βοηθούσαν να ξεφύγει από το στίγμα των εγκλημάτων του πατέρα του, πως θα τον γλίτωναν από αυτό που ήταν. «Όχι» είπε ήρεμα ο Πίτερ. «Απλώς άσε με έξω απ’ όλο αυτό». Ο Θίο γέλασε χαιρέκακα. «Το παίζεις πάντα σωστός, όλοι όμως ξέρουν...» Έστρεψε αλλού το βλέμμα. «Ξέρουν τι;» ρώτησε ο Πίτερ. Ο Θίο κοίταξε αριστερά του σαν να έψαχνε κάποιον καλύτερο να μιλήσει. Μουρμούρισε κάτι για μπαμπά και κατάσκοπο . Ο Πίτερ πλησίασε ακόμα περισσότερο και τον κοίταξε στα μάτια. «Θέλεις να μου πεις κάτι;» Ο Θίο ξεφύσησε και τον κοίταξε αμίλητος για μια στιγμή. Οι υπόλοιποι σώπασαν. «Δεν με πειράζει, έτσι κι αλλιώς. Τα έχω ακούσει όλα» συνέ­ χισε ο Πίτερ. Όλη του τη ζωή αντιμετώπιζε αυτές τις αηδίες. Πρέπει απλώς να μη δίνεις σημασία, να τους δείχνεις πως είσαι κύριος του εαυτού σου, πως δεν έχεις τίποτα να κρύψεις. Μια ευχάριστη αίσθηση κύλησε στο κορμί του, σαν αυτό που ένιωθε πριν από κάποιο σημαντικό παιχνίδι ή όταν προσπαθούσε να του ξεφύγει ο στόχος παρακολούθησης. Μήνες ήταν χωμένος πίσω από ένα γραφείο. Διψούσε για δράση. Διέτρεξε με το νύχι του αντίχειρα το πλάι του μεσαίου του δαχτύλου και το πίεσε με δύναμη στον κόμπο. Η σουβλιά του πόνου τον έκανε να συγκρατηθεί. Ήταν μια παλιά συνήθεια, ένας τρόπος για να διαλύσει την ένταση της στιγμής. Ήρεμα, Σάδερ- λαντ. Ήρεμα. Πήρε δυο βαθιές ανάσες και χαμογέλασε. Ο Θίο ταράχτηκε, κούνησε το κεφάλι και έκανε πίσω χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ο Μπράιαν έκανε μια γκριμάτσα στον Πίτερ. «Συγγνώμη γι’ αυτό».

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=