13 Πώς στήνω την αίθουσα; Με μέτρο, γιατί δεν χρειάζεται να μπει το παιδί πρώτη μέρα και να πάθει αισθητηριακή υπερφόρτωση. Κοιτάζω τους τοίχους, τα ντουλάπια, τα συρτάρια, τον εξοπλισμό, πρίζες που ίσως δουλεύουν — θαύματα γίνονται. Σκέφτομαι το θέμα της χρονιάς, τη γωνιά των γενεθλίων, τον χώρο των κανόνων, τον πίνακα ανακοινώσεων, αφήνω μέρος για ζωγραφιές. Δεν γεμίζω την τάξη πριν έρθει η τάξη. Αφήνω χώρο για να μπει η ζωή των παιδιών. Γιατί να μελετήσω από νωρίς την ύλη; Για να μην ανοίξουν τα βιβλία και νιώσω ότι άνοιξε παράλληλο σύμπαν. Ξεφυλλίζω, σημειώνω, βλέπω στόχους, ενότητες, βασικά και δευτερεύοντα. Βλέπω και τι θα διδαχθεί σε επόμενες τάξεις, για να μη λιποθυμήσω αν κάτι δυσκολέψει φέτος. Η ύλη είναι σπειροειδής! Πώς ξεκινώ με τα θρανία; Στην αρχή θέλω να βλέπω πρόσωπα. Μετωπικά, Π, ό,τι χωράει στο σπιρτόκουτο που μας έδωσαν για αίθουσα. Οι ομάδες θα έρθουν όταν θα έχουμε σχέση, ρυθμό και αντοχή. Τις πρώτες μέρες μπορεί να καθίσουν όπου θέλουν. Μετά, σιγά σιγά, «όλοι θα κάτσουμε με όλους». Τι σημαίνει η μέρα του αγιασμού; Η πρώτη κρυάδα, μαζί με λίγο βασιλικό στο κεφάλι! Βάζω τα καλά μου, το χαμόγελό μου και πλησιάζω τα παιδιά. Λέω λίγα λόγια, συστήνομαι, δίνω ένα πρώτο αίσθημα ασφάλειας. Αν υπάρχουν μικρά παιδιά, γνωρίζω και τους γονείς. Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσω κανέναν, απλώς να είμαι αληθινός/-ή. Πώς φτιάχνονται οι κανόνες της τάξης; Μαζί με τα παιδιά. Συζητάμε τι βοηθά μια ομάδα να δουλεύει, να ακούει, να σέβεται, να ηρεμεί. Γράφουμε θετικά: «μιλάμε με σεβασμό», όχι «δεν ουρλιάζουμε». Όταν οι κανόνες βγαίνουν από την ομάδα, τους θυμάται η ομάδα, όχι μόνο ο/η εκπαιδευτικός. Τι χρειάζεται η προσαρμογή; Χρόνο, χρόνο και λίγο ακόμα χρόνο. Μαθαίνουμε τσάντες, τετράδια, διάλειμμα, τουαλέτες, συναισθήματα, ρουτίνες, αρμοδιότητες. Δίνω επιείκεια χωρίς να χάνω το πλαίσιο. Ο Σεπτέμβρης είναι για να συνηθίσουμε ο ένας την παρουσία του άλλου. Πώς φτιάχνω λίστα υλικών; Ως άνθρωπος που θυμάται ότι υπήρξε μαθητής και πονούσε η πλάτη του. Ζητώ λίγα, χρήσιμα, οικονομικά και πραγματικά απαραίτητα. Όχι τετράδια που θα μείνουν άγραφα, ούτε ντοσιέ που θα μείνουν στο ράφι αχρησιμοποίητα. Εξηγώ τι θέλω, δίνω χρόνο και σκέφτομαι πάντα ότι λιγότερα μπορεί να σημαίνει καλύτερα. Πώς ξεκινά η σχέση με τους γονείς; Με συνάντηση γνωριμίας σε φιλικό πλαίσιο. Συστήνομαι, εξηγώ πώς δουλεύω, πώς επικοινωνούμε, τι προσδοκώ και τι μπορούν να περιμένουν. Οι γονείς δεν είναι αντίπαλοι. Είναι μέρος της τάξης, με αγωνίες, ερωτήσεις και πολλές φορές περισσότερη ανασφάλεια απ’ όση φαίνεται.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=