Μπαουμγκάρτνερ

P A U L A U S T E R 36 και το τινάζει πέρα δώθε με το ράμφος του, ξεκολλάει μια μικρή μπουκιά κι ύστερα, φλαπ , το πετάει πάλι στο έδαφος, χοροπηδάει γύρω του λίγο ακόμη κι ύστερα κατεβάζει το κεφάλι του μια τελευταία φορά, τσακώνει το σκουλήκι και το καταπίνει μονομιάς. ΟΜπαουμγκάρτνερ κρατάει το βλέμμα του στυλωμένο στον κοκκινολαίμη, που δεν σταματάει να πιάνει και να καταβροχθίζει σκουλήκια, γιατί υπάρχουν πολλά τέτοια μικρά πλάσματα τρυπωμένα κάτω από την επιφάνεια της αυλής, πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόταν ποτέ, και τελικά, καθώς ο κοκκινολαίμης συνεχίζει να τα τραβάει από το έδαφος, οΜπαουμγκάρτνερ αρχίζει να αναρωτιέται τι γεύση να έχουν τα σκουλήκια και πώς θα ήταν αν έβαζες ένα ζωντανό σκουλήκι που συστρέφεται στο στόμα σου και το κατάπινες.