Μπαουμγκάρτνερ

P A U L A U S T E R 20 να νιώθει κάποια συμπόνια γι’ αυτόν τον καλοσυνάτο μπού- φο, κι έτσι, αντί να φουσκώσει τα πνευμόνια του και να αφήσει να ξεχυθεί από μέσα του μια στεντόρεια κραυγή, ο Μπαουμγκάρτνερ ξεφυσάει απαλά, σχεδόν ανεπαίσθητα, και αρχίζει να προχωράει προς την πόρτα που οδηγεί στο υπόγειο. Εκεί κάτω είναι, λέει, στον πίσω τοίχο στ’ αριστερά, αλλά, όταν γυρίζει τον διακόπτη για να ανάψει το φως του υπογείου, το υπόγειο παραμένει σκοτεινό. Διάολε, λέει ο Μπαουμγκάρτνερπασχίζοντας ναμη χάσει την αυτοκυριαρ­ χία του, με τον ίδιο τρόπο που η μικρή Ροζίτα πάσχιζε να μην κλάψει όταν μιλούσαν νωρίτερα. Η λάμπα εκεί κάτω πρέπει να έχει καεί. Κανένα πρόβλημα, λέει ο Εντ. Έχω φακό. Βασικός εξο- πλισμός, ξέρετε. Ωραία. Είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρεις να τον βρεις. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι, λέει ο αρχάριος ελεγκτής μετρητών. Δεν σας πειράζει να κατέβετε να μου δείξετε πού είναι, έτσι; Μόνο αυτή τη φορά, για να μη σας φάω περισσότερο χρόνο. ΟΜπαουμγκάρτνερ κάνει τη σκέψη ότι ο Εντ Παπαδό- πουλος φοβάται το σκοτάδι ή ίσως απλώς να φοβάται τα σκοτεινά υπόγεια, ειδικά σε παλιά σπίτια όπως αυτό εδώ, όπου ιστοί αράχνης κρέμονται από τα δοκάρια και γιγάντια έντομα πηγαινοέρχονται στο πάτωμα και ένας Θεός ξέρει τι είδους αθέατα αντικείμενα κλείνουν τον δρόμο προς τον μετρητή, επομένως, παρότι δεν έχει την παραμικρή αμφι- βολία ότι η Ναόμι θα του τηλεφωνήσει ακριβώς τη στιγμή