Μια προειδοποίηση για τους περίεργους 44 οποία επιθυμούσε τη γνώμη του Νίσμπετ. Ωστόσο, όσοι γνωρίζουν την ακαδημαϊκή ζωή μπορούν να φανταστούν την απολαυστική έκταση των θεμάτων με τα οποία μπορεί να διανθιστεί η συζήτηση δύο μελών του κολεγίου Καντέρμπουρι ένα κυριακάτικο πρωινό. Δεν άφησαν σχεδόν κανένα ζήτημα ασχολίαστο, από το γκολφ μέχρι το τένις. Οφείλω, όμως, να πω ότι ο Ουίλιαμς ήταν κάπως αφηρημένος, μιας και το ενδιαφέρον του ήταν προφανώς επικεντρωμένο σ’ εκείνη την πολύ παράξενη εικόνα που τώρα αναπαυόταν, με την όψη προς τα κάτω, στο συρτάρι του απέναντι διαμερίσματος. Άναψαν τελικά τις πίπες τους και έφτασε η στιγμή που περίμενε ο Ουίλιαμς. Με άπλετο –σχεδόν απτό– ενθουσιασμό, πήγε τρέχοντας στο άλλο διαμέρισμα, ξεκλείδωσε το συρτάρι και, βγάζοντας την εικόνα –κρατώντας τη με την όψη προς τα κάτω– έτρεξε πίσω και την έβαλε στα χέρια του Νίσμπετ. «Τώρα,» είπε «Νίσμπετ, θέλω να μου πεις επακριβώς τι βλέπεις σε αυτή την εικόνα. Αν δεν έχεις αντίρρηση, περίγραψέ τη μου εξονυχιστικά. Θα σου πω μετά γιατί». «Λοιπόν» είπε ο Νίσμπετ «εδώ βλέπω την άποψη μιας εξοχικής έπαυλης –αγγλικής, υποθέτω– υπό το φεγγαρόφωτο». «Φεγγαρόφωτο; Είσαι σίγουρος;»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=