ΜΕΤΑΞΥ ΦΙΛΩΝ 15 ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ο Έιμος κάθισε στην άκρη της καρέκλας ενώ ένας βοηθός πήγε να αναζητήσει τον οδοντίατρο. Τον είχε κινητοποιήσει το αίμα στον νιπτήρα, ένα μικρό πρήξιμο στο πίσω μέρος από το σαγόνι του. Πρήξιμο – έτσι το είχε περιγράψει στο τηλέφωνο. Σαν λοφίσκος. Τι δεν ήθελε να ξεστομίσει; Όγκος, φυσικά. Επειδή όλοι γνώριζαν τι ακολουθούσε όταν εντόπιζες έναν όγκο, και το αίμα αποτελούσε αναντίρρητη ένδειξη ότι κάποιος στην ταινία επρόκειτο να πεθάνει. Η Κλερ τον είχε διαβεβαιώσει ότι δεν ήταν τίποτα. «Είμαι γιατρός» είπε. «Κι επίσης γυναίκα μου» της απάντησε. «Χρειάζομαι μια αντικειμενική γνώμη». «Ένας λόγος παραπάνω για να με εμπιστευτείς. Δεν θα ’πρεπε να ανησυχώ ακόμα περισσότερο;» Η παρατήρησή της του είχε φανεί σωστή τότε, καθώς όμως ο Έιμος άκουσε την καρέκλα να τρίζει κάτω από το βάρος του, συνειδητοποίησε πόσο ήσυχο ήταν το δωμάτιο, πόσο άδειο. Ναι, σκέφτηκε, θα ’πρεπε να είχε ανησυχήσει ακόμα περισσότερο. «Έιμος» είπε ο οδοντίατρος Φίλιπς, καθώς περνούσε το κατώφλι. Έδειξε προς τον πάγκο. «Οδοντικό νήμα;» Ο Έιμος ένευσε αρνητικά. «Καλύτερα να ξέρεις ποιος πραγματικά είμαι». «Σωστά» ψέλλισε άτονα ο άντρας. «Για να ρίξουμε μια ματιά». Ο Έιμος έγειρε πίσω. Παραδέχτηκε ότι ήταν αμήχανο το αστείο. Ήταν αστείο; Ναι, κάπως, όχι ιδιαίτερα, αλλά
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=