Μεσουράνηση (Οι μεσημβρινοί της ζωής)

Το μονοπάτι του έρωτα Λ ένε ότι ο έρωτας περνάει πρώτα από το στομάχι. Ο Τζόνι πάντα γελούσε όταν το άκουγε αυτό. «Αν ήταν έτσι, ο μπαμπάς θα είχε ερωτευτεί τη θεία Πιπίνα» έλεγε στη Βασιλική «αφού η πίτα που είχε φτιάξει όταν ήρθε για πρώτη φορά στο σπίτι σας τον είχε ενθουσιάσει». Γελούσαν μαζί και οι τρεις τους. «Έχεις τολμηρή φαντασία» του έλεγε ο πατέρας του. «Ό,τι έγινε μ’ εμένα και τη Βασιλική» –και την έλουζε με το φωτεινό του βλέμμα– «ήταν ήδη εξαιρετικά τολμηρό. Για σκέψου όμως να είχαμε ερωτευτεί εγώ και η Πιπίνα!». Και γε- λούσαν πάλι, τώρα δυνατότερα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η οικογένεια της Βασιλικής ήταν πάντα μέσα στις συζητήσεις τους. «Σαν πνευμονολόγος που είμαι» δήλωνε με το θράσος της νιό- της του ο Τζόνι «ο δικός μου έρωτας θα περάσει μέσα μου με την αναπνοή και όχι με τη γεύση. Αυτό είναι το δικό μου μονοπάτι του έρωτα». Αλλά, επειδή σ’ αυτή τη ζωή «Μεγάλη μπουκιά φάε, με- γάλο λόγο μην πεις», ο έρωτας τον βρήκε και τον χτύπησε τη στιγμή που έτρωγε κάτι νόστιμο, κάτι που παρόμοιό του δεν είχε ξαναφάει ποτέ. Εκείνη την Πρωτοχρονιά, την πρώτη μετά τον πόλεμο, στο χάρα- μα μιας καινούργιας μέρας και χρονιάς, που όλοι έλπιζαν να είναι