28 «Και σήμερα» συνέχισε το αγόρι, χειρονομώντας έντονα προς την άδεια αυλή έξω από το παράθυρό του, «είναι η μέρα που επιτέλους θα νικήσουμε το τέρας των φύλλων! Οπότε ΦΥΓΑΜΕΕΕΕΕ!…». Ο Γουόλτερ κατρακύλησε από το κρεβάτι και προσγειώθηκε απαλά στα πόδια του. Έτριψε τα μάτια του κάπως θλιμμένα. Το αγόρι είχε ξεχάσει κάτι, και ήταν δουλειά του γέρου αρκούδου να του θυμίζει τα πράγματα που εκείνο προτιμούσε να ξεχνάει. «Για να βγούμε έξω» είπε ο Γουόλτερ «πρέπει πρώτα να τελειώσουμε με τα μέσα. Τους ξέρεις τους κανόνες, όπως κι εγώ».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=