Mary

V L A D I M I R N A B O K O V 22 αναστεναγμούς, κατακλύστηκε από ένα κίτρινο φως. O Αλφιόροφ ανοιγόκλεισε τα μάτια, λες και σηκωνόταν μόλις από τον ύπνο. Φορούσε ένα πα- λιό κρεμ χαχόλικο πανωφόρι, από αυτά που τα λέ- νε «ντεμί σεζόν», και κρατούσε ένα καπέλο μπό- ουλερ. Τα λεπτά ξανθά μαλλιά του ήταν ελαφρώς σπαστά και κάτι στα χαρακτηριστικά του σου θύ- μιζε θρησκευτική χρωμολιθογραφία: το μικρό χρυ- σό γενάκι, εκείνος ο αδύνατος λαιμός που τον κο- σμούσε ένα φουλάρι με έντονες βούλες. Μ’ ένα σκαμπανέβασμα ο ανελκυστήρας έφτα- σε στον τέταρτο όροφο και σταμάτησε. «Θαύμα» είπε ο Αλφιόροφ χαμογελώντας καθώς άνοιγε την πόρτα. «Πίστευα ότι κάποιος είχε πα- τήσει το κουμπί και μας ανέβασε ως εδώ, αλλά δεν υπάρχει ψυχή. Μετά από σένα, Λεβ Γκλέμποβιτς». Αλλά ο Γκανίν, μ’ ένα μορφασμό που πρόδιδε ανυπομονησία και εκνευρισμό, έσπρωξε απαλά τον Αλφιόροφ, κι αφού τον ακολούθησε έξω εκτόνωσε τα συναισθήματά του δυνατά κοπανώντας την πόρτα πίσω του. Ποτέ ξανά δεν είχε εκνευριστεί τόσο πολύ. «Θαύμα» επανέλαβε ο Αλφιόροφ. «Φτάσαμε εδώ πάνω και δεν υπάρχει ψυχή. Κι αυτό συμβολι- κό είναι».