Μαρτυρίες - Το αλάτι μιας ζωής

30 Μαρτυρίες: Το αλάτι μιας ζωής Εκείνο το βράδυ ο πατέρας μου είπε «δώστη μου να στην φυλάξω» και από τότε ξεκίνησε η περιπέτεια της λίρας μου. Κάθε Κυριακή που του ζήταγα ένα δεκάρικο να πάω σινεμά εκείνος από ενός είδους καπρίτσιο μου έλεγε κάτι το οποίο φυσικά ποτέ δεν τηρούσε: «δεν έχω, κάνε ό,τι νομίζεις» . «Το θέλω από την λίρα μου» , του έλεγα και εγώ κάθε φορά. Αυτή η λίρα κυριολεκτικά εξαργυρώθηκε χιλιάδες φορές, δηλαδή οι 310 δραχ- μές πρέπει να έγιναν, τελικά, ίσως, και 31.000 με την ιδιότυπη εκείνη «εξαργύρωσή» της. Το ίδιο κάνει τώρα η γυναίκα μου, η οποία παίρνει σύνταξη 310 €, και όταν θέλει να «χαλάσει» για κάτι ιδιαίτερο μου υπενθυμίζει πάντα ότι πρόκειται για την δική της «λίρα». – Ο πατέρας, ως δασικός υπάλληλος που του άρεσε πολύ η δουλειά του, προσπάθησε, όπως κάνουν συνήθως οι γονείς, να σας το περάσει και ως πιθανό δικό σας επάγγελμα; Ούτε κατά διάνοια. Την ίδια ερώτηση μου έκανε και ένας ψυχίατρος όταν έδινα εξετάσεις για την Σχο- λή Μηχανικών Αεροπορίας το καλοκαίρι του 1961. Ανάμεσα στα άλλα έπρεπε να περάσουμε και ψυχο- λογικά τεστ. Ο ψυχίατρος που έτυχε να εξετάσει εμέ- να, όταν του είπα ότι ο πατέρας μου ήταν δασικός, με ρώτησε « για αυτό φοράς πράσινα; ». Εκείνη την ημέρα τυχαία φορούσα ένα πρασινωπό πουκάμισο και ένα περίπου ίδιο τύπου τζιν παντελόνι. Ασυναίσθητα έβα- λα τα γέλια και του είπα ότι ούτε καν το είχα σκεφτεί. – Οι γονείς σας τι θεωρούσαν σημαντικό να σας διηγούνται σε σχέση με τον τρόπο που μεγάλωσαν οι ίδιοι; Ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1899. Στα τέλη της δεκαετίας του 1910, μετά τους Βαλκανικούς Πολέ- μους, και πριν από την Μικρασιατική εκστρατεία, όταν ήταν δεκαεπτά χρονών, πήγε σε μια σχολή Δα- σοπόνων-Δασοκόμων στην Τρίπολη. Ο παππούς Διο- νύσης, ο πατέρας του, είχε ήδη πάει τότε στην Αμε- ρική δύο φορές, και εκτός από την κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών όπου δούλεψε, βρήκε μία δουλίτσα κάπου σε ένα μικρό προάστιο της Βο- στώνης, και έμαθε ραπτική. Για αυτό όταν αργότερα, αρχές δεκαετίας του ’20, επέστρεψε οριστικά στο χω- ριό, ως παρατσούκλι τον φώναζαν «Φραγκοράφτη». Έφτιαχνε παλτά, παντελόνια, πουκάμισα, και μάλιστα έμαθα ότι είχε καλή φήμη. Από την σχολή της Τρίπολης ο πατέρας μου απο- φοίτησε « μετά βαΐων και κλάδων», όπως του άρεσε να λέει κάθε φορά που αναφερόταν σε αυτό. Όμως τότε ξεκίνησε η επιστράτευση της Μικρασιατικής εκστρα- τείας, στην οποία πήρε μέρος, και έφτασε μέχρι το Αφιόν Καραχισάρ. Μετά την Καταστροφή επέστρεψε κάποια στιγμή στο χωριό με τα πόδια, μέσα από τερά- στιες κακουχίες, και έπιασε δουλειά ως Δασοπόνος. Ωστόσο, αυτό που μου είχε περιγράψει και το ξαναθυ- μήθηκα όταν συνέβη με πολύ παρόμοιο τρόπο και σε Η θείτσα Γεωργία με την Ιφιγένεια Η αφεντιά μου Η Μενελάη με τα δίδυμα Διονύση και Ιφιγένεια