9 μεζές Όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον αδελφό Πολ Ποτ, έχασα τη λαλιά μου. Καθόμουν στην καλύβα του από μπαμπού στη μέση της ζούγκλας, τον κοιτούσα. Και σκεφτόμουν: τι όμορφος άντρας που είναι! Τι άντρας! Ήμουν πολύ νέα τότε, γι’ αυτό μην απορείς, αδελφέ, ότι σκεφτόμουν ακριβώς αυτό. Έπρεπε να του κάνω αναφορά για τις διαθέσεις του κόσμου στα χωριά που περνούσα στον δρόμο για τη βάση του, περίμενα όμως να μιλήσει πρώτος αυτός. Αλλά αυτός δεν έλεγε τίποτα. Μόνο μετά από πολλή ώρα χαμογέλασε ελαφρά. Κι εγώ αμέσως: τι όμορφο χαμόγελο που έχει! Τι χαμόγελο! Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σ’ αυτά για τα οποία θα μιλούσαμε. Ο Πολ Ποτ ήταν πολύ διαφορετικός από όλους τους άντρες που γνώριζα μέχρι τότε.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=