ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ 37 Τα πήγαινα αρκετά καλά στη μαγειρική. Οι πελάτες με γούσταραν κι εγώ γούσταρα τη δουλειά μου. Όμως μετά από μερικά χρόνια μού έγινε ξεκάθαρο ότι στου Αμπάς δεν θα μάθαινα πια τίποτα καινούριο. Επίσης, ότι δεν θα ’βγαζα περισσότερα, ενώ ήμουν νέος κι ήθελα να αγοράσω αυτοκίνητο. Έπρεπε να βρω δουλειά κάπου αλλού. Σε μια εφημερίδα διάβασα ότι το Baghdad Medical Centre, το μεγαλύτερο νοσοκομείο της πόλης, ζητάει μάγειρες. Πήγα. Μια ερώτηση μόνο είχαν να μου κάνουν: αν ξέρω να μαγειρεύω ρύζι για τριακόσια άτομα. Αν ήξερα, λέει! Εδώ και χρόνια το έκανα καθημερινά! Έγινα δεκτός. Αγόρασα αυτοκίνητο, αλλά μετά από μερικά χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά ούτε αυτό μου ’φτανε πια. Άρχισα να ψάχνω για κάτι άλλο. Βρήκα μια καλοπληρωμένη θέση σ’ ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Ήμουν ήδη έτοιμος να ξεκινήσω όταν ξαφνικά με κάλεσαν στον στρατό. Και αντί για το ξενοδοχείο, βρέθηκα στην Ερμπίλ, την πόλη του βόρειου Ιράκ όπου ζουν μόνο Κούρδοι. Ακριβώς τότε ήταν σε εξέλιξη εκεί η εξέγερση του μουλά Μουσταφά, ενός από τους πιο σημαντικούς ηγέτες τους. Αντί να ξεκινήσω δουλειά στο ξενοδοχείο, πήγα στον πόλεμο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=