ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΣ 20 ρησα προς την έξοδο του παλιού αεροδρομίου, που δύσκολα έκρυβε τις πληγές του πολέμου, αλλά και τις πληγές του χρόνου. Μια γερασμένη, θωρακισμένη Μερσεντές με την ευρωπαϊκή σημαία αναρτημένη στον μικρό μεταλλικό ιστό στο εμπρός δεξί μέρος με περίμενε στην έξοδο του αεροδρομίου. Εκατοντάδες άτομα στριμώχνονταν και φωνασκούσαν προσπαθώντας να αναγνωρίζουν τους δικούς τους που κατέφθαναν από όλα τα σημεία του ορίζοντα, όπου είναι διασκορπισμένη η λιβανέζικη διασπορά. Ο σωματώδης οδηγός μου, πρώην πρωταθλητής πυγμαχίας όπως πληροφορήθηκα αργότερα, έσπρωχνε με δύναμη για να μου ανοίξει διάδρομο να περάσω ανάμεσα στο πλήθος. «Καλωσορίσατε και συγγνώμη για την αναστάτωση, αλλά βρισκόμαστε στο μουσουλμανικό τμήμα της Βηρυτού» μου είπε σε άψογα αγγλικά ή, μάλλον, αμερικανικά. Αργότερα μου εκμυστηρεύτηκε ότι σε κάποια περίοδο του πολέμου είχε εργαστεί ως οδηγός του Αμερικανού πρέσβη. Ο Εμίλ ήταν χριστιανός Μαρωνίτης. Αγαπούσε καθετί δυτικό και μισούσε ό,τι θύμιζε Ανατολή, Άραβες και κυρίως μουσουλμάνους. Ομολογώ ότι σκανδαλίστηκα με το αντιαραβικό κρεσέντο του οδηγού. Πώς επιτρέπεται μια ευρωπαϊκή διπλωματική αντιπροσωπεία να συνεργάζεται με άτομα που εκφράζονται με τέτοιον τρόπο; Γρήγορα κατάλαβα ότι η αντιπροσωπεία της ΕΟΚ είχε ακολουθήσει την τοπική συνταγή για να μπορέσει να λειτουργήσει, τηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες. Τα χρόνια του πολέμου η αντιπροσωπεία της ΕΟΚ, όπως
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=