ΛΙΓΗ ΖΩΗ 27 εκφράσει την ευγνωμοσύνη του· η οικογένειά του ήταν χαρούμενη όταν ήταν χαρούμενος, και έτσι η μόνη του υποχρέωση απέναντί της ήταν να είναι χαρούμενος, να ζει ακριβώς τη ζωή που ήθελε, με τους όρους που ήθελε. «Δεν έχουμε τις οικογένειες που μας αξίζουν» είχε πει ο Γουίλεμ μια φορά που ήταν πολύ μαστουρωμένοι. Μιλούσε, φυσικά, για τον Τζουντ. «Συμφωνώ» είχε απαντήσει ο Τζέι Μπι. Και συμφωνούσε. Κανείς τους –ούτε ο Γουίλεμ, ούτε ο Τζουντ, ούτε καν ο Μάλκομ– δεν είχε την οικογένεια που του άξιζε. Μα, κρυφά, έκανε μια εξαίρεση για τον εαυτό του: Είχε την οικογένεια που του άξιζε. Ήταν υπέροχες, αληθινά υπέροχες, και το ήξερε. Και, επιπλέον, του άξιζαν. «Καλώς το, το απίθανό μου αγόρι» φώναζε η Ιβέτ όποτε έμπαινε στο σπίτι ο Τζέι Μπι. Ποτέ δεν χρειάστηκε να του περάσει από τον νου ότι δεν ήταν απολύτως σωστά τα λόγια της. Τη μέρα της μετακόμισης, το ασανσέρ χάλασε. «Να πάρει ο διάολος» είπε ο Γουίλεμ. «Και τη ρώτησα την Άνικα. Τζέι Μπι, έχεις το τηλέφωνό της;» Μα ο Τζέι Μπι δεν το είχε. «Τι να γίνει» είπε ο Γουίλεμ. Τι νόημα θα είχε να στείλει μήνυμα στην Άνικα ούτως ή άλλως; «Συγγνώμη, παιδιά» τους είπε «θα πρέπει να πάμε από τις σκάλες». Κανείς δεν φάνηκε να ενοχλείται. Ήταν μια όμορφη μέρα, προχωρημένο φθινόπωρο, με ελάχιστο κρύο, ξηρή και με αέρα, και ήταν οκτώ άτομα για όχι πολλά κουτιά και λίγα έπιπλα μόνο – ο Γουίλεμ και ο Τζέι Μπι και ο Τζουντ και ο Μάλκομ και ο φίλος του Τζέι Μπι ο Ρίτσαρντ και η φίλη του Γουίλεμ η Καρολάινα και δυο κοινοί φίλοι των τεσσάρων τους που λέγονταν Χένρι Γιανγκ και οι δύο, τους οποίους όμως όλοι αποκαλούσαν ο Ασιάτης Χένρι Γιανγκ και ο Μαύρος Χένρι Γιανγκ για να τους ξεχωρίζουν. Ο Μάλκομ, που τις πιο απροσδόκητες στιγμές αποδεικνυόταν αποτελεσματικός επικεφαλής, μοίρασε τις δουλειές. Ο Τζουντ θα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=