HANYA YANAGIHARA 20 να μην έχει ξανακούσει την οδό, που ήταν μετά βίας μεγαλύτερη από σοκάκι, δύο τετράγωνα στο μήκος κι ένα τετράγωνο νότια της Κάναλ, κι ωστόσο ούτε ο Τζέι Μπι, που είχε μεγαλώσει στο Μπρούκλιν, την είχε ακουστά. Βρήκαν το κτίριο και χτύπησαν το κουδούνι του 5C. Απάντησε μια κοπέλα, η φωνή της τραχιά και κούφια λόγω της ενδοεπικοινωνίας, και τους άνοιξε να μπουν. Η είσοδος ήταν στενή και ψηλοτάβανη και βαμμένη ένα ξινισμένο, γυαλιστερό καφέ σκατί, που τους έκανε να νιώθουν σαν να βρίσκονταν στον πάτο πηγαδιού. Η κοπέλα τούς περίμενε στην πόρτα του διαμερίσματος. «Γεια, Τζέι Μπι» είπε, και μετά κοίταξε τον Γουίλεμ και κοκκίνισε. «Άνικα, αποδώ ο φίλος μου ο Γουίλεμ» είπε ο Τζέι Μπι. «Γουίλεμ, η Άνικα δουλεύει στα καλλιτεχνικά. Είναι μια χαρά παιδί». Η Άνικα κοίταξε κάτω και προέταξε το χέρι της με μια κίνηση. «Χαίρω πολύ» είπε στο πάτωμα. Ο Τζέι Μπι κλότσησε τον Γουίλεμ και του χαμογέλασε με τρόπο. Ο Γουίλεμ τον αγνόησε. «Παρομοίως» είπε. «Λοιπόν, αυτό είναι το διαμέρισμα – Είναι της θείας μου – Έζησε πενήντα χρόνια εδώ – μα μόλις πήγε σε γηροκομείο» Η Άνικα μιλούσε πολύ γρήγορα και προφανώς είχε καταλήξει ότι η καλύτερη στρατηγική ήταν να αντιμετωπίζει τον Γουίλεμ σαν έκλειψη και απλούστατα να μην τον κοιτάζει καθόλου. Μιλούσε όλο και πιο γρήγορα, για τη θεία της, που συνέχεια έλεγε ότι η γειτονιά έχει αλλάξει, και για το ότι τη Λίσπεναρντ ούτε ακουστά δεν την είχε ώσπου να μετακομίσει στο Κάτω Μανχάταν, και λυπόταν πολύ που δεν ήταν βαμμένο ακόμη, όμως η θεία της είχε μόλις, κυριολεκτικά μόλις μετακομίσει και είχαν προλάβει μονάχα να το καθαρίσουν το περασμένο Σαββατοκύριακο. Κοιτούσε οπουδήποτε εκτός από τον Γουίλεμ –στο ταβάνι (επενδυμένο με ανάγλυφο τσίγκο), στα πατώματα (σκασμένα, μα παρκέ), στους τοίχους (όπου οι προ πολλού κρεμασμένες κορνίζες είχαν αφήσει φασματικές σκιές)– ώσπου τελικά ο Γουίλεμ αναγκάστηκε να τη διακόψει, μαλακά, και να ρωτήσει αν μπορούσε να ρίξει μια ματιά στο υπόλοιπο διαμέρισμα. «Ω, ευχαρίστως» είπε η Άνικα «θα σε αφήσω στην ησυχία σου»,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=