HOLLY BRICKLEY 18 ζε όλα. Όσο περισσότερο μιλούσαμε για μουσική, τόσο πιο μεγάλη αποδεικνυόταν η κοινή μας βάση, μέχρι που έφτασε να μοιάζει ατελείωτη – ίντι ροκ, Elephant 6, όλη η δεκαετία του ’60 και καμία ντροπή για τα απολαυστικά ποπ τραγούδια. Όταν τελειώσαμε τα ποτά μας, εξαφανίστηκε για λίγο, αφήνοντάς με να αναρωτιέμαι, αλλά επέστρεψε με μια γεμάτη κανάτα και δυο καθαρά ποτήρια και ξαναπιάσαμε την κουβέντα. Το σεπαρέ ήταν σαν ένα μικρό δικό μας δωμάτιο, κλειστό από τις τρεις πλευρές από τον τοίχο και τις ψηλές ξύλινες πλάτες των πάγκων. Το υπόλοιπο μπαρ –σκοτεινό, θολό, γεμάτο «κανονικούς» ανθρώπους– το κοιτούσαμε αραιά και πού, σαν από μεγάλη απόσταση. Χωρίς να το κάνω μεγάλο θέμα, τον κάλεσα στο πάρτι, αλλά μου είπε ότι ήταν τα γενέθλια του μπαμπά της Ζόι. «Την ξέρεις τη Ζόι;» με ρώτησε σκύβοντας προς το μέρος μου – τα φρύδια του πιο χαλαρά τώρα. «Όχι». Η Ζόι ήταν το κλασικό εναλλακτικό, κομψό πανκ κορίτσι: πάρα πολύ αδύνατη, με στενούς γοφούς, κολλητά μπλουζάκια, πλατφόρμες και βαμμένα ξανθά μαλλιά με μαύρες ρίζες. Είχαν καταφτάσει μαζί φέτος το φθινόπωρο, μια ήδη σχηματισμένη μονάδα, με μεταγραφή στο δικό μας τρίτο έτος από κάποιο προαστιακό πανεπιστήμιο, και οι δύο στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών. «Μου φαίνεται…» Κοίταξε τριγύρω στο μπαρ για μια στιγμή προτού στρέψει ξανά το βλέμμα του σ’ εμένα. «Μου φαίνεται ότι εγώ και η Ζόι είμαστε σαν ένα τέλειο κομμάτι. Έχουμε ανάγκη αυτό το πλαίσιο – την οικογέ
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=