ΚΡΥΦΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ 17 γούδι με τέλειο σκελετό, τέλεια θεμέλια, και το έχουν πετύχει και στο νόημα». «Εεε» είπε, φανερά απογοητευμένος από την απάντησή μου. Χώθηκε στον πάγκο του σεπαρέ απέναντί μου. «Έχω να πω ότι τα διπλά φωνητικά ήταν λάθος». Σταύρωσα τα χέρια μου και προσπάθησα να ακούσω το τραγούδι στο μυαλό μου. «Ο Λένον επέμενε σ’ αυτά τα εφέ επειδή δεν γούσταρε τη φωνή του» είπε. «Αλλά είναι τόσο προσωπικό τραγούδι – θα έπρεπε να νιώθουμε πως είναι ολομόναχος και μας τραγουδάει, έτσι δεν είναι;» «Καλά, δεν έχει και καμιά χορωδία από πίσω» είπα. «Ο Τζον μόνος του είναι, απλώς πολλαπλασιασμένος». «Α, μπα; Σε φάση ότι έχει πολλαπλές προσωπικότητες;» Χαμογέλασε ειρωνικά. «Κάτι μουσικογράφοι λένε τέτοιες μαλακίες». Άρχισα να σκέφτομαι μήπως είχε δίκιο για το τραγούδι, αλλά ήθελα να έχω τον τελευταίο λόγο: «Το “Κάτι μουσικογράφοι λένε τέτοιες μαλακίες” μοιάζει με τις μαλακίες που λένε κάτι φοιτητές». Με κοίταξε πάνω από το ποτήρι του, χαμογέλασε αχνά και ήπιε μια γουλιά. «Πάντως είναι τέλειο τραγούδι» είπε. «Κι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία». «Έτσι λες;» Συνεχίσαμε να μιλάμε και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε. Ο χρόνος είχε γίνει σαν τσιχλόφουσκα που τεντώνεται, απλώνεται και κολλάει. Διαλέγαμε τραγούδια με τη σειρά και, εντελώς μαγικά, το τζουκμπόξ τα έπαι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=