ΚΡΥΦΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ 15 εστιατόριο, έπαιρνα διπλάσια λεφτά κι ένιωθα τυχερή που είχα γλιτώσει από όλους αυτούς. «Μόνο οι προπτυχιακοί» είπε η Μέγκαν. «Ο τύπος με τις φαβορίτες κι άλλοι δύο. Όχι ο Νιλ». Αλίμονο. Ο Νιλ δεν θα ερχόταν ποτέ σ’ ένα μπαρ σαν αυτό, μερικά τετράγωνα από την πανεπιστημιούπολη, γνωστό σε όλους επειδή δεχόταν ακόμα και τις χειρότερες ψεύτικες ταυτότητες. Η ταραχή μου καταλάγιασε. «Μήπως να τους καλέσεις στο πάρτι;» με ρώτησε η Μέγκαν ρουθουνίζοντας. «Έχεις δύο δευτερόλεπτα για να αποφασίσεις». Τα ’χασα μ’ αυτό – τους σιχαινόμουν, αλλά μπορούσα να τους μιλήσω. «Εντάξει!» φώναξα, ακριβώς τη στιγμή που οι τύποι από το Amoeba περνούσαν δίπλα από το σεπαρέ μας χωρίς καν να με κοιτάξουν, πόσο μάλλον να μου μιλήσουν. Ο Τρεντ έβγαλε έναν σιγανό ήχο που θα μπορούσε να σημαίνει είτε λύπηση είτε κοροϊδία. Τους αναγνώρισα και τους τρεις από πίσω. Δεν κάναμε παρέα ως συνάδελφοι· ήταν υπερβολικά απασχολημένοι προσπαθώντας να αποδείξουν την αξία τους στους πιο παλιούς της δουλειάς, στους τύπους που είχαν πείρα στα σκληρά ναρκωτικά και περίπλοκες συνθήκες διαβίωσης στο Όκλαντ. Είχε υπάρξει επίσης ένα περιστατικό κατά το οποίο ο τύπος με τις φαβορίτες με κορόιδεψε γιατί δεν ήξερα τους Brian Jonestown Massacre κι εγώ τον κατηγόρησα πως ήταν «πολύ ρηχοί, χωρίς κανένα βάθος», μια άποψη που εξακολουθώ να υποστηρίζω: Η μουσική ήταν γι’ αυτούς τους τύπους περισσότερο συλ
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=