HOLLY BRICKLEY 14 Το ήξερα αυτό, ότι είχε κοπέλα. Τον κοίταξα στην άλλη άκρη του μπαρ και θυμήθηκα μια ρομαντική κομεντί που είχα δει σε μια δυστυχώς πολύ ευαίσθητη ηλικία. Ένας τύπος κοιτάζει με λαχτάρα τη βασική πρωταγωνίστρια και λέει: «Τέτοια κορίτσια γεννιούνται με γκόμενο». Με τον Τζο το θέμα δεν ήταν το τέλειο σαγόνι, τα τοξωτά φρύδια πάνω από τα μάτια του – αυτά, στην εξίσωση της ελκυστικότητας που είχα μάθει από τις ταινίες, αντισταθμίζονταν από τη γαμψή μύτη και το κενό ανάμεσα στα δόντια, τους πολύ τετράγωνους ώμους σε ένα ψηλό, κοκαλιάρικο σώμα. Το θέμα ήταν ο τρόπος που κινούσε τα χέρια και τα πόδια του, λες κι αυτή η νευρική ενέργεια ήταν ο πιο φυσικός τρόπος να τα κάνει να δουλεύουν. Το πώς χαμογελούσε τόσο εύκολα και συνοφρυωνόταν τόσο εύκολα, υποφέροντας ακούγοντας κάποιο τραγούδι σόουλ από λευκούς. Τέτοια αγόρια γεννιούνται με γκόμενα. «Συναγερμός Amoeba» μουρμούρισε η Μέγκαν κοιτάζοντας κάπου πίσω μου. Ένιωσα αμέσως ταραχή, αλλά δεν γύρισα. Ήξερα ότι αναφερόταν στους τύπους από το Amoeba Music, το θρυλικό δισκοπωλείο στο Μπέρκλεϊ, όπου είχα δουλέψει στο δεύτερο έτος, προτού μεταπηδήσω στο κατώτερο ξαδερφάκι του, το Rasputin Music, λίγο πιο πάνω. Το Amoeba ήταν μια κόλαση τίγκα στους ξιπασμένους σνομπ όπου είχα ζήσει και ένα εντελώς τρομακτικό σεξουαλικό περιστατικό, ενώ το Rasputin ήταν εντάξει, αν και βαρετό, και κανείς δεν συζητούσε ποτέ πραγματικά για τα τραγούδια ούτε κι εκεί. Πλέον δούλευα σερβιτόρα σε ένα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=