12 ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Απριλίου 2016. Το χρυσό αθηναϊκό φως τόνιζε ακόμα περισσότερο την καταστροφή και την εγκατάλειψη που επικρατούσε στον χώρο. Το μόνο που ενδιέφερε τον Μένη ήταν να ξεμπερδέψει γρήγορα με τα σκαψίματα, για να προλάβει να πιει ένα ουζάκι στο Καφενείον Η Ωραία Νάξος πριν γυρίσει σπίτι για τη μεσημεριανή του σιέστα. Όση ώρα περίμενε τον εργολάβο να του δείξει σε ποιο σημείο ακριβώς θα έσκαβε, σφύριζε αφηρημένα ένα παλιό λαϊκό τραγούδι, το σήμα των διαφημιστικών ραδιοφωνικών εκπομπών της Columbia προ αμνημονεύτων χρόνων. Άλλη μια ειρωνεία της ζωής. Ο ίδιος, αν τον ρωτούσες τι σφύριζε, δεν θα ήξερε να απαντήσει, παρότι μουρμούριζε κάθε τόσο μηχανικά: «Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει κι από τα μάτια σβήνει η στεριά». Δεν ασχολούνταν με τραγούδια και μουσικές, μετρούσε μόνο και ξαναμετρούσε τα χρόνια που έμεναν ως τη σύνταξη, για να επιστρέψει στο χωριό του στην ορεινή Νάξο. Ο υπεργολάβος που είχε αναλάβει την επιδιόρθωση της βλάβης του υπόγειου σωλήνα της ΕΥΔΑΠ μελετούσε το σχεδιάγραμμα των σωληνώσεων. Σήκωσε το κεφάλι του κι έδειξε δίπλα στη λασπωμένη λίμνη που είχε δημιουργήσει το νερό αναβλύζοντας ολονυχτίς. Ο Μένης έβαλε όπισθεν και κατέβασε την ατσάλινη φαγάνα, που άρπαξε στα δόντια της μια μεγάλη μπουκιά χώμα. Ο Αλέκος, ο Αλβανός εργάτης, περίμενε παραπέρα μ’ ένα φτυάρι για να βαθύνει αρκετά την τρύπα, ώστε να μπει και να μπαλώσει πρόχειρα το σπάσιμο. Η δημοτική αρ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=