11 Τετάρτη 6 Απριλίου 2016 Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει κι από τα μάτια σβήνει η στεριά. Μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι κι εγώ σου λέω έχε γεια. ΗΑθήνα ήταν κάποτε μια όμορφη πόλη, που ξυπνούσε χαμογελαστή κάθε πρωί, τριγυρισμένη από βουνά και δροσερούς λόφους και μια γαλάζια θάλασσα που της έβρεχε τα πόδια. Οι κάτοικοί της όμως, που δεν ήταν ούτε όμορφοι ούτε χαμογελαστοί, αποφάσισαν να γκρεμίσουν τα παλιά αρχοντικά και τα μικροαστικά σπιτάκια τους, για να τα αντικαταστήσουν με άσχημες πολυκατοικίες χωρίς χαρακτήρα. Στη συνέχεια πήραν σειρά τα βιομηχανικά κτίρια, που έμεναν άδεια μετά την αποβιομηχάνιση της χώρας, τη δεκαετία του ’90. Λες και διατηρώντας την Ακρόπολη στη θέση της οι Αθηναίοι είχαν κάνει το καθήκον τους απέναντι στην πόλη εφ’ όρου ζωής. Τίποτα απ’ αυτά δεν απασχολούσε τον Μένη, τον εργάτη που χειριζόταν την μπουλντόζα στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της Columbia, εκείνο το πρωινό του
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=