Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή

14 ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ φεληθεί ο καθένας από τη σκιά που ρίχνει ο διπλανός του. Είχαν βγάλει τα τουριστικά καπελάκια, και ο ήλιος κόχλαζε αποπάνω τους και στάλαζε λάβα στα ολιγότριχα, σχεδόν γυ- μνά, κρανία τους. Ευτυχώς προστάτευαν τα μάτια τους με φαρδιά γυαλιά ηλίου. Θα έπρεπε όμως να περάσουν και τη δοκιμασία του εθνικού ύμνου προτού καλύψουν τα κεφάλια. «Προσοχή!» φώναξε δυνατά ο Πρόεδρος,για να μπορέσει ο ήχος της δικής του φωνής να υπερνικήσει τον ανίκητο ήχο των τζιτζικιών. Oι μεσήλικες βετεράνοι συμμάζεψαν χέρια και πόδια μ’ ένα αργό βαριεστημένο σούρσιμο και έδωσαν – κατά το δυνατόν– στα σώματά τους τη στάση της προσοχής, κρατώντας στο ένα χέρι το καπελάκι και στο άλλο –όσοι εί- χαν άλλο χέρι– το μικρό μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό. O ύμνος τραγουδήθηκε σε χαμηλές νότες, αλλά βέβαιο είναι ότι δεν τραγουδήθηκε από τα στόματά τους. O ήχος βγήκε από πρησμένες κοιλιές,από κοκκινισμένα μάτια,από τα αυ- τιά τους,από τα ρουθούνια,από αφανή ρήγματα της σάρκας, και ανέβηκε όπως ανεβαίνει το βουητό ενός σεισμού από με- γάλο εστιακό βάθος. Ανάμεσα στις θερμές σταγόνες ιδρώτα που κυλούσαν από το πρόσωπο του Προέδρου και χώνονταν στα ρυάκια του λαιμού και του στήθους υπήρχαν και κάποιες παγωμένες σταγόνες πανικού.Εκεί,πρώτη φορά,απέναντι από την ανα- θηματική στήλη και πάνω από τη σκόνη των νεκρών, συνει- δητοποίησε ότι συγχέει τον πρώτο στίχο του εθνικού ύμνου! Ήταν ο επικεφαλής, άρα έπρεπε να προηγηθεί και οι άλλοι να τον ακολουθήσουν. Το νευρικό του σύστημα χτύπησε συ-