Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή

22 ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ το περιεργάζεται επίμονα. Τα μαύρα γυαλιά έκρυβαν τις εκ- φράσεις θυμού των ματιών του. Έβγαλε το θυμό του μ’ ένα φάσκελο προς το πυροβόλο, προσθέτοντας συγχρόνως: «Πού ήσουν εσύ, μωρή χαρχάλω, όταν σε χρειαζόμασταν;». Έστρεψε τα νώτα με οργή και κατευθύνθηκε προς τον Πρόε- δρο λέγοντάς του: «Πάμε επιτέλους αποδώ πέρα!». Θέλοντας να τον καλμάρει, ο Πρόεδρος του είπε γελώ- ντας: «Έχασες θέαμα, Oικονομάκο. Πριν από λίγο ανέβηκε στο πυροβόλο ο γεωπόνος και δεν μπορούσαμε να τον κατε- βάσουμε. Έριχνε με τη γλώσσα…παφ,παφ,προς τα τούρκικα αεροπλάνα που πετούσαν μέσα στο μυαλό του». «Ποιος γεωπόνος;» «O κουτσός». «Ποιος κουτσός;» «Αυτός ντε,ο πάνω από το γόνατο,ο χοντρός,που του λεί- πει το αριστερό». «Και πώς σκαρφάλωσε ο χοντρός εκεί πάνω μ’ ένα πόδι;» «Πώς τον κατεβάσαμε να λες. Σφήνωσαν τα κωλομέρια στο σιδερένιο κάθισμα.Τέσσερις χρειάστηκαν να τον ξεσφη- νώσουν. Έγινε εκατόν πενήντα κιλά ο άθλιος». «Α, είναι αυτός που λέει ότι τον παχύνανε τα ψυχοφάρ- μακα». «Ακριβώς». «Αυτός τουλάχιστον τα παίρνει δωρεάν.Μακάρι να με πε- τύχαινε κι εμένα η σφαίρα σε χοντρό κόκαλο.Μια συνταξού- λα θα την είχα. Ξέρεις πόσο στοιχίζουν τα Nτιζολάν; Και τί- ποτε δεν κάνουν στο φινάλε».