Κλήση αφύπνισης

Κ Λ Η Σ Η Α Φ Υ Π Ν Ι Σ Η Σ 19 Ο Λούκας συνοφρυώνεται. Εγώ παραιτούμαι. «Τι θα γίνει, λοιπόν, με τα ασημένια μου λαμπάκια;» ρωτάω, δείχνοντας τα μικρά λαμπερά φώτα που είναι πλεγ- μένα στην πρασινάδα που τώρα τυλίγει τη δική μου πλευρά της κουπαστής. «Δεν πιστεύεις ότι χρειαζόμαστε μερικά και στη δική σου πλευρά;» «Όχι. Είναι κακόγουστα». Μισοκλείνω τα μάτια. ΟΛούκας βρίσκει τα πάντα πάνω μου κακόγουστα. Μισεί τις πρόσθετες τούφες με ανταύ- γειες που βάζω με κλιπ, τα ροζ αθλητικά μου παπούτσια, την εφηβική αδυναμία που έχω στο να δραματοποιώ τα πάντα. Δεν καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι υπερβολικά σύ- ντομη για κανόνες σχετικά με το τι είναι και τι δεν είναι κουλ, η ζωή είναι για να τη ζεις. Στο έπακρο, σε HD. Και με ροζ αθλητικά παπούτσια. «Είναι χαριτωμένα και στραφταλιστά!» «Γυαλίζουν πολύ. Σαν μικρά στιλέτα. Όχι». Ξεσταυρώνει τα μπράτσα του και ακουμπά τις παλάμες στους γοφούς του. Στον Λούκας αρέσει να καταλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερο χώρο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πηγαίνει συνεχώς στο γυμναστήριο, ώστε ναμπορεί να διεκ­ δικήσει άλλο ένα εκατοστό από τον ζωτικό μου χώρο με τους ολοένα και πιο μεγάλους ώμους του και τους φουσκω- μένους δικεφάλους του. Παίρνωμια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσω.Μόλις τελειώ- σει αυτός ο γάμος, ο Λούκας κι εγώμπορούμε ν’ αρχίσουμε να δουλεύουμε πάλι σε βάρδιες όπου είναι δυνατόν. Αυτές