Κλήση αφύπνισης

B E T H O ΄ L E A R Y 18 ζα μοιάζουν λίγο με τεφροδόχους. Δεν μπορώ να απαλλα- γώ από τη σκέψη ότι κάποιο από αυτά μπορεί να περιέχει έναν πρόγονο των Μπαρθόλομιου. «Είναι αυτό ευφάνταστο;» με ρωτάει ο Λούκας, σταμα- τώντας να εξετάσει το κλαδί απ’ το έλατο. Το δένω στο κάτω μέρος της δικής μου πλευράς της σκάλας. Ησκάλα του ΦόρεστΜάνορ είναι ξακουστή: είναι μια από κείνες τις πανέμορφες, καμπυλωτές σκάλες που χωρίζονται στη μέση και ικετεύουν να τις κατέβεις αργά φορώντας νυφικό, ή ίσως να στήσεις εκεί τα παιδιά σου για μια αξιολάτρευτη οικογενειακή φωτογραφία αλά Φον Τραπ. «Εκείνο εκεί είναι;» ρωτάω δείχνοντας το δέντρο στη γλάστρα που ο Λούκας έσυρε από τον κήπο και τοποθέτησε στη βάση της σκάλας από τη δική του πλευρά. «Ναι» λέει με απόλυτη σιγουριά. «Είναι ελιά. Οι ελιές είναι πολύ ιδιαίτερες». Διακοσμούμε το λόμπι για τον αυριανό γάμο. Το θέμα που επέλεξε η νύφη έχει τον τίτλο «Χειμερινή φαντασία». Ο Λούκας και εγώ αποφασίσαμε ότι η ασυμμετρία είναι ευφάνταστη, οπότε ο καθένας μας θα διακοσμήσει τη μία πλευρά της σκάλας. Το πρόβλημα είναι ότι, αν ο Λούκας κάνει κάτι μεγάλο, πρέπει εγώ να κάνω κάτι μεγαλύτερο, οπότε τώρα ένα μεγάλο μέρος του κήπου έχει μεταφερθεί στο λόμπι. «Επίσης, είναι μεσογειακές». ΟΛούκας με κοιτάζει αδιάφορα, σαν να λέει: Τι θες ναπεις; «Είμαστε στο Νιου Φόρεστ. Είναι Νοέμβριος».