COCO MELLORS 12 «Α, τίποτα. Γυρίζω σπίτι». «Στις δέκα και μισή παραμονή Πρωτοχρονιάς; Αυτό είναι είτε το πιο λυπηρό είτε το πιο σοφό πράγμα που άκουσα ποτέ μου». «Ας μου κάνουμε τη χάρη κι ας πούμε πως είναι το πιο σοφό» του είπε. Εκείνος γέλασε έντονα, μολονότι η ίδια δεν είχε βρει το σχόλιό της ιδιαίτερα έξυπνο. «Βρετανίδα;» τη ρώτησε. «Λονδρέζα». «Η φωνή σου δίνει την αίσθηση σαν να δαγκώνεις ξινόμηλο». Τώρα γέλασε αυτή, πιο συγκρατημένα. «Και τι αίσθηση είναι αυτή;» «Με μια λέξη; Του όξινου». «Σε αντίθεση με το να δαγκώνεις ένα κόκκινο μήλο ή ένα κορόμηλο;» «Βλέπω ξέρεις από μήλα». Δήλωσε την εκτίμησή του για τις γνώσεις της νεύοντας με σεβασμό. «Ούτε κατά διάνοια όμως δεν ακούγεσαι σαν κόκκινο μήλο. Η προφορά σου φωνάζει πως είσαι από τις Μεσοδυτικές Πολιτείες». Προσγειώθηκαν στο ισόγειο με έναν μαλακό γδούπο. Εκείνος άνοιξε την πόρτα και της την κράτησε για να περάσει. «Παράξενο φρούτο είσαι» του είπε γυρνώντας για μια στιγμή να τον κοιτάξει.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=