ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ 25 «Θα είναι η αδρεναλίνη… Θα χρειαστείς κατάθεση» είπα για να ξεμπερδεύω. «Ήρθα εδώ με έναν φίλο…» Του έδειξα τον Λευτέρη που κάπνιζε κοιτώντας τα πόδια του. «Ήταν φίλη του. Αυτός με έφερε εδώ. Πίστευε πως κινδυνεύει. Πρέπει να καταθέσουμε. Θα περιμένουμε να τελειώσετε και θα πάμε μαζί στο Τμήμα». Ο υπαστυνόμος έγνεψε θετικά δύο φορές, σαν να είχε υπνωτιστεί από τις οδηγίες. Προχώρησα προς το περιπολικό όπου βρισκόταν η Έρη και η γυναίκα με τη στολή. Κάθισα στη θέση του συνοδηγού χωρίς να ρωτήσω. Η γυναίκα στην πίσω θέση δεν πρόλαβε να πει πολλά. Αρκέστηκα μόνο σε ένα «Συνάδελφος». Ο Λευτέρης κοίταξε προς το μέρος μου και περπάτησε προς το περιπολικό. Έφτασε στο παράθυρο. «Θα περιμένουμε. Πρέπει να δώσουμε κατάθεση. Μπες μέσα στο αγροτικό και περίμενε» του είπα. Πέταξε το τσιγάρο στο χώμα και έγνεψε θετικά. Γύρισα πίσω και κοίταξα την Έρη. Είχε συνοφρυωθεί στη γωνία του αμαξιού. «Μη φοβάσαι. Είμαστε όλοι μαζί». Όλοι μαζί. Τι μαλακία βρήκα να πω; Για εκείνη το «όλοι» σίγουρα δεν ήταν οι μπάτσοι, για εκείνη το «όλοι» πρέπει να είναι η οικογένειά της. Για κάθε παιδί το «όλοι» βρίσκει ουσία στα πρόσωπα που την αγαπούν, που την κάνουν να γελά, να νιώθει ασφαλής. Αυτό το «όλοι» αποδώ και στο εξής θα την παίδευε σε όλη της τη ζωή. Γιατί πια το «όλοι» δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=