HWANG BO-REUM 20 διάβαζε από το πρωί μέχρι το βράδυ, που χαχάνιζε κάθε φορά που πρόσθετε κι άλλα βιβλία στη στοίβα με τα αδιάβαστα και έσμιγε τα φρύδια της με τρομερή αυτοσυγκέντρωση καθώς τα ξεφύλλιζε. Είχε γίνει πάλι η μικρή Γιόνγκτζου που δεν έδινε σημασία στην γκρίνια της μαμάς της επειδή διάβαζε την ώρα του φαγητού· που απολάμβανε τη χαρά του διαβάσματος, κι ας διαμαρτύρονταν τα μάτια της από την κούραση. Αν μπορέσω να νιώσω ξανά αυτή την ευτυχία, ίσως καταφέρω να ξεκινήσω πάλι από την αρχή, σκέφτηκε. Μέχρι το γυμνάσιο, η Γιόνγκτζου διάβαζε μανιωδώς. Οι γονείς της, μονίμως απασχολημένοι και οι δύο, την άφηναν μόνη της στο σπίτι να διαβάζει σε μια γωνιά. Αφού καταβρόχθισε όλα τα βιβλία που είχε στη συλλογή της, στράφηκε στη βιβλιοθήκη. Αγαπούσε πάρα πολύ τα βιβλία. Τα μυθιστορήματα ήταν τα αγαπημένα της, την ταξίδευαν σε μακρινές στεριές και θάλασσες από την άνεση του σπιτιού της. Κι όταν αναγκαζόταν να επανέλθει στην πραγματικότητα –και να αφήσει στη μέση ένα γλυκό όνειρο–, η καρδιά της ράγιζε. Αν και δεν υπήρχε λόγος να κρατάει πολύ η στεναχώρια της. Αρκούσε να ανοίξει το βιβλίο για να βουτήξει ξανά στις περιπέτειες. Το διάβασμα μες στο έρημο βιβλιοπωλείο της έφερνε στον νου αναμνήσεις από τα παλιά, κι ένα χαμόγελο ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό της. Συνειδητοποίησε, τρίβοντας με τα χέρια της τα κατάξερα μάτια της, ότι είχε περάσει προ πολλού την ηλικία που μπορούσε να συμμετάσχει σε έναν μαραθώνιο ανάγνωσης. Ανοιγόκλεινε αρκετές φορές τα μάτια της ώσπου να καταφέρει να στρέψει ξανά το βλέμ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=