Ιστορίες με σκύλους

11 Η Χλόη είχε πάρει την απόφασή της εδώ και κάμποσες μέρες. Σήμερα ξύπνησε μόνη της και πάτησε το κουμπί του ρολογιού πολύ ευχαριστημένη που πρόλαβε το χτύπη­ μά του · κάθε πρωί την τρόμαζε και της χαλούσε τη διάθε­ ση προτού καλά καλά αρχίσει η μέρα. Τα μάτια την έτσου­ ζαν λίγο και το κεφάλι της ήταν ελαφρά ζαλισμένο, σαν να είχε κλάψει. Περίεργο, σκέφτηκε, αφού δεν έκλαψα. Όταν όμως άγγιξε τυχαία το μαξιλάρι της αισθάνθηκε στην άκρη την υγρασία από τα δάκρυά της. Ώστε έκλαψα, συλ­ λογίστηκε, περισσότερο έκπληκτη παρά δυσαρεστημένη. Αντίθετα. Μήνες και μήνες το περίμενε. Καθώς βάδιζε σκουντουφλώντας για το μπάνιο, θυμή­ θηκε και τ’ όνειρο. Είχε δει τον Αραβαντινό. Πάλι. Στεκό­ ταν στην είσοδο μιας πόρτας, κι άπλωνε τα χέρια προς το μέρος της. Έλα, της είχε πει. Έλα, μικρή μου, καλή μου. Έλα, πουλάκι μου. Ήταν σαν να της έλεγε έλα να ξεκου­ ραστείς, ν’ αναπαυτείς επιτέλους. Κι ήξερε πως στην πρόσ­ κλησή του αυτή της έλεγε για μια φορά αλήθεια. Σχεδόν σαν να μην ήτανε ο ίδιος που την καλούσε· έμοιαζε περισ­ σότερο σαν να εκτελούσε διαταγή από κάποια επουράνια δύναμη, που έτσι το ’χε αποφασίσει να την αναπαύσει. Είχε, σαν να λέμε, ονειρευτεί τον θάνατο. Κι εκείνος που