DAVID UCLÉS Στον θείο μου Φερνάντο, που έμεινε μουγγός από μικρός λόγω μηνιγγίτιδας. Στον θείο μου Χόρχε και την αδερφή του Τίσκαρ, που το βάρος της γης τους άνοιξε τις πύλες του ουρανού. Στον θείο μου Μανουέλ, που κόπηκε με ένα μπιμπερό και καθώς έκλαιγε βγήκαν τα σωθικά του. Στη θεία μου Τρίνε, που έπεσε σ’ ένα κανάλι με νερό και έχασε το παιδί που περίμενε. Στη γιαγιά μου Χοσέφα, για τα φωτιστικά από αποξηραμένους καρπούς και τη στοργή που μας έδωσε όσο ζούσε. Στον παππού μου Φρανθίσκο, που πολέμησε στον κάμπο της Κόρδοβας και επέστρεψε αηδιασμένος. Στη γιαγιά μου Τσε, που συνεχίζει να με φωνάζει «αυγερινό», επειδή μου διηγήθηκε πώς ζούσαν παλιά. Στον παππού μου Λουίς, που με άφησε να ανακατέψω τις στάχτες του με τον χαρακτήρα του Οδίστο. Και παρόλο που γεννήθηκαν μετά τον πόλεμο: Στους γονείς μου Πέδρο και Άνχελες, που με σκάρωσαν, και την αδερφή μου Μαριάνχελες, που με προσέχει τόσο πολύ.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=