17 Ο Μόρτιμερ πήγε να καθίσει δίπλα στην κυρία Σκόγκιν. «Α, μπράβο» του είπε εκείνη. «Θα με βοηθήσεις να φυλάξω τσίλιες. Νιαούρισε δυο φορές αν δεις κανέναν να πλησιάζει». Ο Μόρτιμερ αναστέναξε. Ήλπιζε πως δε θα αργούσαν να γυρίσουν στο σπίτι. Όταν η ΒιΒί τελείωσε τη βιβλιοθήκη της με τα κλεμμένα πορτάκια του ντουλαπιού για το τυρί, ο ουρανός είχε μόλις αρχίσει δειλά δειλά να φωτίζεται. Ο Μόρτιμερ ένιωθε κουρασμένος. Ακολούθησε την κυρία Σκόγκιν και τη ΒιΒί στο σπίτι. Όταν όμως έφτασε στη βεράντα του σπιτιού, συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να μπει. Όχι όσο η βιβλιοθήκη μου είναι εκεί έξω, είπε η καρδιά του. Ό,τι απέμεινε από κείνη δηλαδή, υπενθύμισε αμέσως το μυαλό του. Έκανε μεταβολή. Κατέβηκε τα σκαλιά και απομακρύνθηκε. Η βιβλιοθήκη μου, είπε η καρδιά του, εξακολουθεί να με χρειάζεται.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=